🚀 go-pugleaf

Wojciech Orlinski napisał(a):

> Mi też ten film się podobał! Tylko że warto pamiętać, że cały ten 
> DDRowski klimat jest projekcją fantazji Niemca zachodniego o DDR. Całą 
> ostatnią falę kina ostalgicznego robią Niemcy z zachodu, którzy tam 
> projektują różne swoje marzenia - złe ("wyludnione ulice z kilkoma 
> trabantami") i dobre ("pyszne ogórki szprewaldzkie", czy co tam 
> uwielbiała matka bohatera "GBL"). Ten DDR-owski klimat jest równie 
> fałszywy

Klimat DDRu z "Życia na podsłuchu" jest prawidłowy. Może odrobinkę
przerysowany - ale w temacie strojów, scenografii, itp. jest realistyczny.

Natomiast co do artykułu, to parę kwestii krytycznych jest IMHO
chybionych. I trochę bym tego filmu bronił.

OK - zbyt łagodna wewnętrzna kara Stasi. Choć nie do końca jest to
trafiony zarzut, bo przecież główny bohater miał dobrą reputację,
wspólne wspomnienia szkolne z przełożonym. Jest to niegłupi pomysł, że
być może dostać łagodny wymiar kary.

Minister kultury posiadający zbyt dużo władzy. OK, faktycznie.

Własny pomysł na życie nierealny w DDR? Nie sądzę. To mimo wszystko nie
były roboty. W tej chorej rzeczywistości istnieli też różni
nonkonformiści, np. pisarze. OK, może mieli trudniej i byli częściej
inwigilowaniu - ale przecież o tym jest film.

Niemiec z zachodu uczy DDRowca konspiracji - to ma być nierealne? Trochę
argument na wyrost. Podobnie jak czepienie się, że agent Stasi nie może
być samotny, bo większość z nich w rzeczywistości miała rodziny. Tak
przecież nie można przypierniczać się do żadnego filmu. Niech chociaż
będzie z 20% agentów żyjących w samotności, co pewnie jest zbliżonym do
prawdy odsetkiem, i już zupełnie realistycznie można taką postać
umieścić w filmie.

No i najmocniejsze (cytat z gazety):
> Jedno jest pewne: nigdy nie wydarzyło się coś takiego, jak próba
> ochrony własnej ofiary podjęta przez agenta Stasi - co podkreśliła
> Marianne Birthler, federalny komisarz archiwów Stasi.

Nie wierzę. Nie uwierzę, że nigdy ani razu żaden kapuś ze Stasi (z sobie
tylko znanych powodów) nie nagiął raportu, żeby jego ofiara wypadła
trochę lepiej. Tak samo, jak czasem pewnie naginali, żeby ofiara wypadła
gorzej. To bardzo fajnie brzmiąca propaganda o super nieomylnej
organizacji, ale sory.

> W filmie podsłuchiwany pisarz dedykuje swoją książkę agentowi
> Wieslerowi. Za co jest mu wdzięczny? Za ten jeden dzień, w którym
> Wiesler przypomniał sobie, że jest człowiekiem?

Jak to za co? Że go uratował. Że zaryzykował swoją karierą/życiem, żeby
go uratować. To takie dziwne?

Myślałem, że artykuł będzie raczej krytykował metody Stasi, jako zbyt
łagodne. Na przykład łagodne kupowanie sąsiadki (z wysyłaniem
prezentów), czy podsłuchiwanie kolesia takiego jak Hauser bez zgarnięcia go.

-- 
You can't really lock the bits down.
You can't prevent the bits from being copied.
It's their essential nature.