🚀 go-pugleaf

Mariusz Witczak wrote:
> 
> Dzisiaj na jedynce "Blaszany bêbenek" film godny polecenia.
> Pierwszy raz ogl¹da³em go klubie studenckim w 1982 r.
> w pocz¹tkuj¹cym wówczas video. Pamiêtam, ¿e prowadz¹cy
> spotkanie powiedzia³, ¿e film nie móg³ ukazaæ siê na ekranach
> kin ze wzglêdu na scene z Gdanska z 1945 r z udzialem
> zolnierzy sowieckich. No coz takie byly czasy, "milo" powspominac
> a film bardzo polecam.

Musze powiedziec, ze podszedlem do filmu kolejny raz i znowu wytrzymalem
tylko godzine. Nigdy jeszcze nie udalo mi sie obejrzec tego filmu do
konca. Po godzinie jestem zirytowany i nie widze niczego, co skloniloby
mnie do dalszego ogladania. 

Schlondorff strasznie splyca Grassa i IMO pozbawia go najwaznijszego
elementu ksiazki - obserwacji Oscara i jego celnych komentarzy. W filmie
po godzinie Oscar jest nadal fizycznie niedorozwinietym dzieckiem, kore
wyroznia sie dziwna mina, bezsensownym bebnieniem w bebenek i tluczeniem
szkla krzykiem - wszystko w ramach ciekawostki, ale jakos bez
uzasadnienia. W ksiazce po pierwszych kilku stronach Oscar jest juz
wnikliwym obserwatorem, sypiacym niespodziewanymi, ale bardzo celnymi
komentarzami. Schlondorff jakos chyba tego nie rozumie. Od samego
poczatku stara sie epatowac sama dziwnoscia, bez wyjasnienia - np.
pokazuje, ze babka nosi cztery spodnice, ale nie mowi dlaczego -
zupelnie bez sensu.

Moim zdaniem Blaszany bebenek jest jednym z tych niewielu filmow, w
ktorych konieczna bylaby stala narracja zza kadru - dzieki temu widz
ogladalby historie z punktu widzenia Oscara i 'z jego glowy', tak jak w
ksiazce, a nie tylko jako obserwator dziwnych wydarzen. Przy tak
sporadycznej narracji jaka jest w filmie, widz ani nie rozumie Oscara,
ani nie widzi w nim nic nadzwyczajnego, a przede wszystkim traci
najwazniejszy element ksiazki - obserwacje swiata oczami nadzwyczajnej
osoby.

Jesli po godzinie w filmie wszystko sie zmienia i nagle robi sie z niego
arcydzielo, jestem gotow wszystko odkrakac :)

R.