🚀 go-pugleaf

On 22 Jan 2003 10:47:22 +0100, fnord23@poczta.onet.pl wrote:

>Mimo wszystko historię z "In the bedroom" uważam za bardziej wiarygodną. 
>Chociaż i w tym przypadku reżyserowi zupełnie nie udało się zaangażować mnie 
>emocjonalnie w bieg wypadków na ekranie. Jednak z pewnością aktorzy byli 
>bardziej przekonywujący. Z drugiej strony punktem łączącym oba filmy 
>jest 'tylko' śmierć syna i ból spowodowany stratą. Powody, reakcje, emocje są w 
>obu filmach jednak innego kalibru. Nie do końca da się je porównać. Niestety w 
>przypadku Morettiego jak i ITB nie doświadczyłem niczego nowego, nie znalazłem 
>jakiejś uniwersalnej prawdy, czegoś zaskakującego, te tematy pojawiają się w 
>kinie od zawsze i po wyjściu z kina szybko ulatują z pamięci. 

co mnie sie podobalo w ITB, a czym moretti zajmuje sie bardzo po
lebkach, to dziwaczne mechanizmy wokol poczucia
winy/krzywdy/pragnienia zemsty, jakie odzywaja sie w relacji pomiedzy
rodzicami zmarlego syna. jasne, jako ze u morettiego okolicznosci
smierci nie sa az tak dramatyczne, cala rzecz ma inny wymiar (raczej
na zasadzie wspolczedsnego wdrozenia ksiegi hioba niz w kategoriach
winy/kary/sprawiedliwosci). i tu wlasnie przyszla do mnie z nagla
jasnoscia mysl, ze masz calkowita racje: jakkolwiek z pozoru wydawalo
mi sie to dosc trudne do udowodnienia, te dwa filmy sa _kompletnie_ o
czym innym. i olsnilo mnie, dlaczego tak bardzo podobal mi sie ITB:
otoz ja mam taka mala obsesje na tle poszukiwania roznych wykladni
pojecia sprawiedliwosci, a fields bardzo wyraznie zahacza o ten temat
w swoim filmie. natomiast hioba zawsze uwazalam za dewianta (no bo jak
to: traktuja go w tak oczywisty sposob nie fair, a on sie modli,
dziekczyni i klania??), co sprawia, ze w filmie morettiego podziwiam
warsztat, pomyslowosc, aktorstwo - ale przy finale jednak wymownie
stukam sie w czolo.

>Akurat scena, którą opisujesz 
>jest MZ bardzo dobrym przykładem świadomego dystansu jaki tworzył nasz pan 
>psycholog w stosunku do brudów, które wylewali na niego pacjenci. 

hmm. sluszna uwaga, terapeuta musi byc wrecz nienormalnie asertywny:
to jedna z niewielu rzeczy, ktore odrozniaja go od pacjenta.

>Wydumana a na dodatek wprowadza jakiś dysonans do całości opowieści. Rozumiem 
>zamiar reżysera, który chciał pokazać, że mimo tak ogromnego bólu po stracie 
>syna, trzeba żyć dalej, że jutro też będzie niebo, ale to zakończenie wybrał MZ 
>niezbyt trafnie.  

moze to tez na zasadzie tej nieszczesnej ksiegi hioba: zawsze mnie
zastanawialo, jak tez jehowa sobie wykombinowal, ze hiobowi bedzie
wszytko jedno, czy dostanie z powrotem nie _to samo_, co utracil,
tylko _takie samo_, ale w dwojnasob. no wiesz, dzieci, wielblady,
owce, ale slowa nie ma o tym, czy to tamte, te _jego_
dzieci/owce/wielblady, ktore byly zabite, sa wracane do zycia.
przeciez on w te pierwsze zainwestoweal kawal zycia, pracy, emocji -
co  mu po innych/nowych, z ktorymi nei ma jeszcze zadnej emocjonalnej
lacznosci? ta para z PS jakby dostawala inna 'owce' (niedoszla
dziewczyna) i 'wielblada' (jej narzeczony) za swojego utraconego syna,
i najwyrazniej wedlug morettiego nie powinni miec z tym zadnych
problemow. przynajmniej ja tak rozumiem ten koniec.

>Pisałem już jakiś czas temu na X-muzie o tym filmie. I powiem tak - po prostu 
>nie podobało mi się. Niby mamy dramat, emocje, widz zastanawia się jak 
>zachowałby się na miejscu ojca. Poza tym kilka naprawdę dobrze zagranych scen 
>(zwłaszcza kłótnia małżonków), poważny problem moralny, ale mnie to 
>zupełnie_nie_ruszyło. Nie bardzo wiem dlaczego tyle się pisze i mówi o tym 
>filmie, który najlepiej nadawałby się do tych ckliwych dramatów obyczajowych 
>puszczanych w TVP w serii, której tytułu nie pomnę. Zresztą nigdy za bardzo nie 
>przepadałem za takimi produkcjami. Rozumiem, że 'in the bedroom' podobał Ci 
>się? 

bardzo, bo jest w nim bardzo celnie zaobserwowany konflikt wartosci
dwojga ludzi, ktorzy zyli z soba wieeeele lat, nie wiedzac o sobie
najwazniejszego - to znaczy nie zdajac sobie sprawy z tego, jak ta
druga osoba rozumie pojecia tak zasadniczo definiujace czlowieka i
jego swiatopoglad, jak owa nieszczesna sprawiedliwosc wlasnie. to jest
MZ jedna z najwazniejszych rzeczy we wszystkich zwiazakch miedzy
ludzmi, nie tylko damskomesko-malzenskich, i fields na tym bardzo
dramatycznym przykladzie bardzo ladnie to pokazal. to, jak olsnilo
mnie wlasnie niedawno, jest film nie o radzeniu sobie ze strata kogos
bliskiego, tylko o radzeniu (a raczej nie radzeniu) sobie ze
swiadomoscia, ze ludziom, ktorych jak - sie Sissy Spacek wydawalo -
kocha, chodzi w zyciu zupelnie o cos innego. kazdemu chyba w zyciu
zdarzaja sie konfrontacje z tego rodzaju problemami, na szczescie nei
zawsze w tak dramatycznych okolicznosciach. totez ITB wydaje mi sie z
tej perspektywy duzo bardziej uniwersalny i na poziomie emocji ludzi,
ktorzy nieslychanie rzadko zachowuja sie w zyciu jak biblijni good
guys. 

pozdrowienia,
kamila

--
It isn't pollution that's harming the environment. 
It's the impurities in our air and water that are doing it.
George W. Bush