🚀 go-pugleaf

Sławomir Kuczera wrote:

> wieków. Z całym szacunkiem, ale będę się tutaj trzymał raczej linii Wojtka
> Orlińskiego i wyrażę swój pogląd na kino, a jest on mniej więcej taki iż
> kino ma dawać (a przynajmniej mi) możliwie jak najpełniejsze spektrum
> doznań. Przecież już samo życie jest "nieustannym pasmem dramatów i
> tragedii, muśniętym tylko przez krótkie chwile szczęścia", więc IMHO dla
> wielu osób sztuka kinowa powinna być swoistym 'katharsis', a czy takim
> oczyszczeniem będzie dla przeciętnego człowieka zobaczenie kolejnego
> dramatu, podczas gdy już samo jego życie jest pasmem udręczeń?

Katharsis dobra rzecz, ale musi po niej nastąpić jakieś rozwiązanie. 
Powiedzmy, księżniczka Lea dekoruje Luka i Hana. Słonik Dumbo fruwa 
szczęśliwy nad swoją mamusią. Raskolnikow, ukarany lecz po raz pierwszy 
spokojny, przytula się do Soni. To tak jak na płycie "Atom Heart 
Mother": pośrodku utworu narasta coraz okropniejsza kakofonia, przerwana 
w końcu okrzykiem "SILENCE IN THE STUDIO!", po czym zespół, orkiestra i 
chór unisono wykonują ostatnią część utworu, harmonijny happy end (kiedy 
mam prawdziwy dołek, przewijam w samochodzie fragment z kakofonią od 
razu do happy endu). Ale jeśli masz tylko dołowanie bez rozwiązania, 
czyli np. samą kakofonię albo sam holocaust, nie ma katharsis.

-- 
There are no answers. Only choices.


-- 
Serwis Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/