🚀 go-pugleaf

soliści tańca współczesnego w csw w zanku (tak stoi w katalogu) ujazdowskim.

byłem tylko w piątek, więc o wrażenia tylko  z piątku opiszę.

pierwsza była Anna Piotrowska ze spektaklem "wyjście przed wejściem".
oj. szkoda, że sam nie wyszedłem zanim wszedłem. pani Ania
wyleciała na scenę jak z procy i odtańczyła drgawki kluski nie-do-taktu.
potworny pośpiech, zabrakło cierpliwości, wrażliwości
na muzykę. artystka była nieprzygotowana fizycznie, choreografia
chaotyczna i nieciekawa, a całość przygnieciona tanią symboliką.

potem zobaczyliśmy Aurorę Lubos i "niedokończone" ale za to
rewelacyjnie dopracowane. prezentacja skromnie oprawiona
(tancerka oprawiona w czarne nic z materiału, brak rekwizytów,
punktowa lampka na środek sceny). bardzo ładne, ciarki mnie
po plecach przeszły i się wzruszyłem.
wykreowana postać z początku ułomna, mozolnie szukała swojego
kształtu, powoli uwalniała ciało od zamknięcia w sobie.
precyzyjny ruch, powtórzenia gestów, konsekwentne
stopniowanie napięcia - wszystko to Lubos się udało.

po kilkunastu minutach przerwy wystąpiła Miho Iwata.
tytuł prezentacji "księżyc i kark ryby". cóż...
było tak:
zaczęła nieźle. totalna cisza i ciemność wszędzie (no, widziałem
czerwone światełko rozgałęziacza w tle). przez 1...2...3...4...5 minut.
wreszcie powolutku zaczęła się pojawiać. artystka urodzona chyba w
japonii, mieszkająca od czternastu lat w krakowie przesiąknęła polskością.
na głowie miała biały turban, resztę ciała (ale nie przez resztę
przedstawienia)
okrywał japoński czerwony szlafrok założony przez Miho na odwrót
(tj. to, co na plecach leżeć powinno, na piersiach leżało). w ręku,
najpewniej
na skutek stażu w instytucie filologii polskiej na ujocie, dzierżyła gałąź,
raczej nie jodłową,
i w dodatku całkowicie ogołoconą, co uświadomiona widownia odczytała
jako osobistą intepretację tancerki rekwizytu z czwartej części "dziadów".
potem było coraz lepiej.
Iwata z gracją rozpoczęła brukać "narodowe" symbole. na początku padło
na gałąź, której złamanie okazało się wcale nie taką łatwą czynnością.
japońska sztuka koncentracji pozwoliła jednak artystce poradzić sobie
z tym problemem, po chwili rozgałęziła gałąź w drobny mak, na dwie
części. ale straciła przy tym dużo cierpliwości - pewnie dlatego, że w
czasie
łamania gałąź zaplątała się w turban i artystka musiała tańczyć co chwila
go poprawiając. wreszcie nie wytrzymała. co tam przedstawienie, co tam
widownia,
kiedy turban spada na oczy. Miho odbandażowała głowę ukazując nam prawdziwe
oblicze Polski, jej strój był teraz tylko czerwony, sama też pewnie była
czerwona,
ale, podobnie jak rządzący naszym krajem osobnicy, przed wystąpieniem
mocno się wytalkowała i przypudrowała nosek.
następna scena była jeszcze bardziej dramatyczna. mogliśmy zobaczyć efekty
frustracji japońskiej artystki wyalienowanej w obcym jej społeczeństwie.
zwiększało
się natężenie muzyki, która wyła przeraźliwie, niespodziewanie milkła i
jeszcze bardziej
niespodziewanie zaczynała wyć. nastrój paranoi udzielił się autorce
przedstawienia, biegała
po scenie, nie zważając gdzie i po co biegnie, wołając najprawdopodobniej o
pomoc. jakże
okrutna i nieczuła może być widownia nie znająca japońskiego. o tym mogliśmy
przekonać się
w piątek. po ataku epilepsji wywołanej głośną i ciężką muzyką oraz szybko
zmieniającymi się
światłami, Miho położyła się przy czerwonym reflektorze i, gdy tylko
wszelkie dźwięki
umilkły - znieruchomiała. jeden z widzów poruszony tym znieruchomieniem,
które
jak można było przypuszczać wynikało z ciszy, próbował wspomóc tancerkę
melodyjką
ze swojej komórki. bezskutecznie. widownię zaczął powoli dochodzić sygnał
pędzącej
karetki pogotowia. za wcześnie. Iwata ocknęła się i przeturlała do drugiego
reflektora.
nie przeszkodziły jej leżące na scenie kawałki gałęzi, takiej odporności na
ból
brakuje naszym rodzimym artystom. niestety podczas turlania z Miho zsunął
się
czerwony strój. speszona tancerka uderzyła lekko o reflektor. to upewniło
ją,
że bezpieczniej będzie ruszać odrobinę mniej. końcówkę przedstawienia
autorka
wypełniła próbami przykrycia się białym skrawkiem materiału.
ufff....

znowu przerwa.
a po przerwie Katarzyna Chmielewska z projektem bardzo ciekawym
projektem \si\.
jedyny występ piątkowego wieczoru przy muzyce granej na żywo
(na Bass-Contra grał Wojciech Mazolewski).
całość zgrabna i przyjemna tak wizualnie jak muzycznie.
(uwielbiam dźwięk kontrabasu; tutaj momentami zepętlany,
w pełni samowystarczalny). Katarzyna miała na sobie
interesujący strój, który nawet nie przeszkadzał.
widać było duże możliwości, umiejętności i rzetelne
przygotowanie. ale dla mnie Katarzyna nie dała z siebie
wszystkiego. zrobiła tak żeby się nie spocić, a ja chciałbym
żeby się spociła. nie było w tym nic z  roboty na-odwal-się,
jednak spokojnie mogła wygrać o wiele więcej elementów,
pokazać dużo więcej energii.
z pewnością była najbardziej interesującą osobowością
piątkowych pokazów, duże nadzieje na przyszłość.

na koniec zobaczyliśmy Iwonę Olszowską, tancerkę, która
(jak można przeczytać w katalogu) "efekt trzepotu skrzydeł
[...] uzyskuje przez owinięcie swojego ciała folią spożywczą".
choreografia, nosząca tytuł "ani chybi anioł", utonęła w
nachalnym forsowaniu fabuły i dodawaniu zbędnych,
niezwiązanych z tańcem elementów (jakiś komentarz z offu,
jakieś panienki przechadzające się po scenie - niby tłum na ulicach).
Iwona bezsprzecznie miała najlepsze ze wszystkich tancerek warunki fizyczne.
widać było ogrom pracy i treningu. choreografia przypominała
momentami balet i raczej nie zachwycała. aczkolwiek opakowana w folię
spożywczą Olszowska prezentowała się całkiem zabawnie i równie zabawnie
szeleściła.

jeszcze słowo o katalogu.
każdy artysta miał dwie strony do dyspozycji.
jedna na opis spektaklu, druga na biografię.
biografie okazały się raczej fiaskiem, wszyscy
mieli wymienione dziesiątki nazwisk,
szkół, zagranicznych stażów etc. a i tak nie decydowało
to o jakości choreografii. ale mimo wszystko biografie się
przydawały, można było lepiej poznać wykonawców.
natomiast opisy choreografii to już dno totalne.
najumiejętniej wybrnęła Aurora Lubos dając trzy zdaniowy
opis choreografii, który w zupełności wystarczał, tłumaczył to co miał
tłumaczyć i już. większość artystów interpretowała swoje wypociny wydumanymi
opowieściami. rozumiem, że taniec nie umie się obyć bez fabuły, historii,
czy pytań
(mam na myśli coś czego autor się trzyma tworząc choreografię)
ale ostatecznie taniec jest tańcem, nie moralitetem, czy rozprawą o tym "w
jaki sposób
nasza duchowość walczy z tak częstym u ludzi społeczeństw industrialnych
ogromnym poczuciem winy, z podświadomym dążeniem do unicestwienia"
(Iwona Olszowska "ani chybi anioł").

pozdrawiam

marcin cecko