🚀 go-pugleaf

 Dwudziestego trzeciego września Anno Domini 2000 miałem przyjemność być na
premierze spektaklu "Telepatrzydło Moje". Stworzył go Adam Hanuszkiewicz w
Teatrze Nowym w Warszawie z tekstów Bolesława Prusa - któremu przedstawienie
miało być poświęcone - z urywków rozmaitych innych dzieł , a przede
wszystkim z własnej
twórczości.
 Na scenie ustawiono wielki ekran , na którym można było wyświetlać różne
kawałki... Bardzo różne... A ekran był w pięknych ramach...
 Przez pierwszy akt powtarza się regularnie schemat : piosenka (w wykonaniu
zespołu aktorskiego) - puszczenie czegoś na wielkim ekranie - komentarz
Hanuszkiewicza. Piosenki były bardzo dobrze zrobione i ciekawe - np. "Co pan
narobił , panie A." czy "Kogo Pan Bóg stworzył , tego nie umorzył". No i
oczywiście piosenka finałowa - "Dla nas pan nie jesteś żaden Prus , panie
Prus - dla nas pan jesteś Głowacki". Nasuwa się tylko jedno pytanie : o czym
ma to wszystko być? Piosenki są dobrze wykonane , mają ciekawą muzykę , ale
nie wiadomo , co mają przekazywać. Jaki to ma sens , że dla Hanuszkiewicza
Prus to nie Prus , tylko Głowacki? Albo "Kogo Pan Bóg stworzył , tego nie
umorzył..." - no naprawdę , gdzie tu sens , gdzie logika?
 Temat Prusa został poruszony (na dłużej) dwa razy. Odegrano scenkę z
"Emancypantek" i wysłuchaliśmy szczerej rozmowy Izabeli Łęckiej z Wokulskim
, opartej na motywach "Lalki". Scenki te były zdecydowanie najmocniejszym
punktem programu i trzeba oddać sprawiedliwość panu A. - nikt tak jak on nie
potrafi zachęcić młodzieży do sięgnięcia po lektury.
 I tu muszę skończyć chwalenie Hanuszkiewicza. Spektakl miał nosić
początkowo nazwę "Telepatrzydło pana Prusa" ale reżyser zmienił go na
"Telepatrzydło moje". I zupełnie słusznie. Cały spektakl jest zrobiony przez
i dla dyrektora Teatru Nowego. Poznajemy go tu , niestety , z gorszej
strony. Jest POTWORNYM megalomanem. Wszystko komentuje bez zapowiedzi , i to
nie zawsze sensownie. Przerywa aktorom w połowie tekstu , bo ci zapomnieli
fragmentu. Na wszystkich patrzy z góry. Całe przedstawienie widzimy przez
pryzmat pana A. "Wszyscy mnie pytają , dlaczego w moich inscenizacjach
zawsze pojawia się łóżko".
Kogo to do diabła interesuje? Nawet podczas filmowych kawałków Hanuszkiewicz
pytluje i pytluje : "O! Tę piosenkę napisał Czesław Niemen , ale nigdy
tego...eee... nie nagrał. Chyba zapomniał". Krótko mówiąc zarówno aktorzy ,
jak i widzowie mają poczucie , że są lekceważeni... I to jest niestety
prawda.
 Po pierwszym akcie poważnie zastanawiałem się , czy nie opuścić Teatru
Nowego. Doszedłem jednak do wniosku , że nie należy - z dwóch powodów. Mam
do spełnienia misję dziejową - trzeba w końcu ów spektakl opisać. Poza tym
mam swoje zasady : nie wychodzę przed końcem spektaklu. Zostałem -
popełniając jeden z fatalniejszych błędów życiowych.
 Bo drugi akt to był monolog Hanuszkiewicza. Nikt inny w nim nie występował.
Pan A. ciągle gadał i gadał : o swoich współpracownikach , o Danielu
Olbrychskim ,
nie zapominając też wspomnieć o sobie : jaki to on był patriota odważny , że
w tym - jak sam określił - "gównie politycznym" wziął Teatr Narodowy
(ciekawe , jakie pensje on za to od państwa pobierał). Jak on matkował swoim
współpracownikom.
Jak to on się zna na wszystkim , a na teatrze to w ogóle najlepiej się zna w
kraju.
Jak to jeden z jego aktorów się utopił , a potem Hanuszkiewicz usłyszał
trzaskające drzwi i był przekonany , że to owego aktora robota.
 A gdy już gardło mu wysiadało , puszczał nudny jak flaki z olejem fragment
starych kronik filmowych. Wypowiedzi Piłsudzkiego , Witosa. Fragmenty dzieł
Prusa.
Nierzadko nawet dziesięć minut trwały , a widz siedział jak na szpilkach...
To jest ten widz , który w ogóle nie zasnął , bo sporo ludzi przysypiało.
Warto wiedzieć , że na premierze byli tacy ludzie , jak : Paweł Piskorski ,
Daniel Olbrychski , Janusz Tazbir ,
Zbigniew Lew-Starowicz , Magda Cielecka , Magda Umer , Filip Bajon... itp.
itd.
 I jeszcze jeden przykład , który świadczy o kompletnym Hanuszkiewiczowym
braku szacunku do widza : na koniec spektaklu reżyser wyprowadził na scenę
resztę aktorów - kilkoro zaspanych już i zmęczonych ludzi , którzy w drugim
akcie nie grali i zostali po pierwszym pożegnani. Nie można ich było do domu
puścić? Najlepiej razem z widzami? Przedstawienie trwało (uwaga!) TRZY I PÓŁ
GODZINY !!!!!! Zaczęło się o 19.00 , a skończyło o 22.35! Panu A. składam
wyrazy uznania. Nie każdy byłby w stanie chromolić (bo inaczej tego okreslić
nie można) przez trzy i pół godziny , tylko z jedną przerwą. Musi pan jednak
, panie A. , wiedzieć jeszcze jedno : nie każdy jest w stanie słuchać tego
chromolenia tak długo. Zwłaszcza chromolenia megalomana , który lubuje się w
mówieniu o sobie , a w swoim teatrze sam reżyseruje wszystkie spektakle i
sam obsadza się tam w głównej roli.

 pozdroofka
                                    Radagajs