🚀 go-pugleaf

Witam, 

Uprzejmie donoszę o sztuce opartej na motywach Zbrodni i Kary, którą
zaadaptował i wyreżyserował Andrzej Domalik. Od kilku dni w W-wie jest
sporo plakatów, więc niespecjalnie liczyłem na bilety, w sobotę
okazało się jednak, że są i to nawet przyzwoite miejsca. Czyżby ludzie
się zwiedzieli?

O sztuce mówi się, że ma pokazać najgłębsze zakamarki duszy
Swidrygajłowa - adoratora Duni, drugoplanowej postaci ze Zbrodni i
Kary. Chwilami pokazuje, niektóre sceny z udziałem Gajosa powalają -
wyłazi zza starego łajdaka postać naprawdę tragiczna - ale niestety
całość sprawia wrażenie jakby sam reżyser nie wiedział tak naprawdę
dokąd jedzie. Cały czas zastanawiałem do czego zmierza i do końca się
nie dowiedziałem. Poszczególne sceny nie sprawiają wrażenia
powiązanych ze sobą jakąś wspólną, przewodnią myślą i trudno jest
śledzić rozwój wydarzeń [1]. 

Dodatkowo rozprasza, z małymi wyjątkami na szczęście, FATALNE
aktorstwo w rolach głównych. Gdyby nie jedno ogromne zaskoczenie (o
którym dalej), to, mimo że obsada jest siedmioosobowa, przedstawienie
można by nazwać monodramem - w wykonaniu Janusza Gajosa. Bez sensu
jest czepiać się Katii (wg programu - Alicja Sapryk), która tylko
ślicznie zaśpiewała, czy Strażnika (Gustaw Lutkiewicz), który
powiedział cztery do pięciu słów, ale patrząc Rodiona (Szymon
Borkowski) i Dunię (Agnieszka Wosińska)  byłem wstrząśnięty. Mniejsza
już brak opanowania podstaw warsztatu u tych aktorów, których,
przywykłych chyba do planów telewizyjnych seriali, po prostu nie było
słychać. Ale kto powiedział, że Raskolnikow musi się tak wyginać?
Dlaczego, do jasnej Anieli, on się wyginał? Czy naprawdę nie ma innych
sposobów pokazania, że bohater jest chory, że trawi go gorączka, niż
zgiąć go do ziemi i kazać mamrotać niezrozumiale pod nosem? No tak,
może mógłby to wyrazić głosem, ale musiałby umieć go z siebie wydobyć,
więc raczej odpada. Na podobną przypadłość, choć z mniejszym
nasileniem objawów, cierpi (może to rodzinne) Dunia. Jest równie
nieprzekonująca i nieprawdziwa gdy krzywi się i przewraca oczami jak
wyginający Raskolnikoww. [2]

Naprawdę nie byłoby kogo tam oglądać gdyby nie wpomniany już Janusz
Gajos i Agata Buzek. Nie zdziwiło mnie specjalnie, że Gajos dał popis,
choć wyglądało, że nie do wszystkich scen ma przekonanie ale bardzo
przyjemnie zaskoczony byłem Agatą Buzek. Szedłem do teatru z
nastawieniem ,,a co tam ona może pokazać, hie, hie'' a wyszedłem
oczarowany. To prawda, że rola Soni była, poza Swidrygajłowem, chyba
najciekawsza, ale było tam trochę do spieprzenia a pani B. doskonale
się obroniła. Bardzo oszczędna, ascetyczna gra przykuwała jednak uwagę
i pozwalała zapomnieć choć na moment zapomnieć jak niewygodne fotele
są w Teatrze Powszechnym w Warszawie, a - jak wiadomo - dupa
najlepszym krytykiem. 

Pozdrawiam,
stary szczur teatralny,
K.

[1] - Wszelkie ataki jakobym był zwykłym gburem i się nie znał
odpieram codziennie w godz od 17:30 do 18:00, na parkingu przez
budynkiem przy ulicy Prostej 69 w Warszawie ;-).

[2] - proszę mi tylko nie wmawiać, że jak aktor źle gra, to to jest
wina reżysera.
-- 
To człowiek nikczemny - obwieścił - łajdak i kanalia. 
Należałoby go obić zdechłym prosiakiem; zdechłym dobrze
zaśmierdziałym prosiakiem.