🚀 go-pugleaf

Użytkownik "Justyna Bątkowska" <justynka2@wp.pl> napisał w wiadomości
news:90ij4o$59c$1@i26.cnt.pl...
> "Tomasz Piotrowski" <tomaszek@maniac.org.pl> napisał / wrote:
> Napisz, Tomku, proszę więcej, opisowo, bo chcę wybrać się na coś naprawdę
wartościowego...abstraktem
> emanuujące.
> Warto?

Czy warto? Hm... Spektakle te odbierane są różnie. Mnie się podobało,
osobie, która siedziała obok - nie bardzo.
"Sex, prochy..." to monodram, w którym aktor (w tym przypadku Wrocławski)
wciela się po kolei w kilka postaci. Niewielka zmiana ubioru, fryzury i duża
zmiana w odgrywaniu kolejnych bohaterów powoduje, że mamy przed oczyma
zupełnie innych ludzi, od żebraka po bogacza leżącego na górach pieniędzy.
Mamy możliwość obserwowania kontrastów pomiędzy nimi, ale również ukrytego
gdzieś pod fasadą drogiej willi podobieństwa. Życie żebraka jest
beznadziejne. A jakie jest życie człowieka, który już wszystko osiągnął,
który nie ma już celu chyba, że go sobie sztucznie wymyśli. Jeszcze droższy
samochód? Cholera, nie produkują, co za nieszczęście.
Oczywiście pomiędzy żebrakiem a bogaczem jest cała gama postaci pośrednich,
które choć przedstawione w karykaturalny (a może nie do końca) sposób, dadzą
pewnie większości jakieś skojarzenia z otaczającymi nas ludźmi.
"Czołem wbijając..." jest spektaklem w podobnej konwencji, tyle że postacie
zostały sprowadzone do roli bohaterów talk-show (od razu mi się skojarzyło z
piosenką Sikorowskiego), o czym jednak zapominamy w trakcie spektaklu, by
tym brutalniej sobie przypomnieć na końcu. Mamy tu biednych i bogatych,
farciarzy i nieudaczników, fałszywych kaznodziejów i poczciwych narkomanów.
"Debeściak" to najlepszy w kraju (a może i na świecie) sprzedawca kafelków.
Jest dumy, jest najlepszy, i gdyby nie ta żona...
Innemu wszystko w życiu się udaje dom, praca, żona, dzieci, samochód, dwie
komórki, i znajomi super, i nawet teściowa, no po prostu wszystko, i tylko
te głodujące dzieci w Afryce, które MUSI oglądać w wieczornych
wiadomościach...
Nie napiszę o narkomanie (nie chcę zdradzać), który bardzo daje do myślenia
(szczególnie w kontekście niedawnej ustawy), a wnioski były dla mnie
zaskoczeniem.
Spektakl jest chwilami bardzo zabawny, nie można powstrzymać śmiechu, by za
chwilę śmiech ten stanął nam w gardle, gdy zorientujemy się, że
przegapiliśmy moment, gdy to co było z początku komedią zmieniło się w
dramat (ta granica bywa czasem bardzo nieostra).
Osobiście polecam (ale z o.o.;-)

T.