🚀 go-pugleaf

W dniu 20.08.2022 o 03:02, Marcin Debowski pisze:
> On 2022-08-19, FEniks <xxx@poczta.fm> wrote:
>> W dniu 19.08.2022 o 13:23, Akarm pisze:
>>> W dniu 19.08.2022 o 13:12, FEniks pisze:
>>>
>>>> Ja tu nie widzę wyjaśnienia dla zmiany znaczenia słowa pasjonat.
>>>>
>>> No to w takim razie zacytuję to wyjaśnienie:
>>>
>>> Do niedawna słowo pasjonat oznaczało osobę, która łatwo wpada w pasję.
>>> Teraz jednak wiele słowników (w tym nowe wydanie Słownika wyrazów
>>> obcych PWN) notuje też jego nowe znaczenie – 'ktoś, kto ma jakąś
>>> pasję, miłośnik, entuzjasta, zapaleniec'.
>>>
>> To nie jest wyjaśnienie, ale stwierdzenie faktu. Myślałam, że zacytujesz
>> _wyjaśnienie_  inne od "językoznawcy tak bardzo chcą się przypodobać
>> wpływowym tępakom."
> Wyjaśnienie jest takie, jak podałem w swoim wcześniejszym poście. Jest
> rzeczą naturalną, że słowa nieformalne, obiegowe, w tym takie, które w
> danym momencie nie były np. poprawne semnatycznie, w miarę ich
> rozpowszechnienia w tym niepoprawnym znaczeniu, zostają uwzględnione
> jako już poprawna forma.


Oj, sprowadzanie wszystkiego wyłącznie do rozpowszechnienia się rzekomej 
niepoprawności jest bardzo dużym uproszczeniem, a wręcz pominięciem 
prawdziwych przyczyn zjawiska zmiany semantycznej wyrazu (a jest tych 
przyczyn w istocie wiele). Ta "niepoprawność" zazwyczaj z czegoś wynika, 
niekoniecznie z tępoty czy nieuctwa, jak chciałyby to może widzieć 
osoby, którym wydaje się, że ich chwilowe istnienie i użytkowanie języka 
jest uniwersalnym i nieprzemijającym wyznacznikiem dla wszystkich pokoleń.


> Bardziej technicznie można o tym przeczytać np.
> tutaj:
>
> https://poradnik-jezykowy.uw.edu.pl/actions/download_document/1023?type=text
> Str. 176 m.in. dla Waszego wałkowanego pasjonata.


Bardzo wyważony artykuł. I wcale nie ma w nim mowy o nieuctwie, tępocie, 
czy nawet niepoprawności użycia. Nie ma tutaj ocen wartościujących dla 
zupełnie naturalnych zjawisk językowych. W tym artykule jest zupełnie 
obiektywne wyjaśnienie, w jaki sposób dochodzi się do uznania czegoś za 
normę językową. Polecam uwadze szczególnie ten fragment:

>>Jednostkowy  charakter zjawisk leksykalnych sprawia, że podstawą decyzji 
normatywnych, zawierających ocenę ich funkcjonalności, bywają często 
indywi­dualne upodobania kodyfikatorów lansujących daną formę bądź 
ciążenie tradycji dotychczasowych rozstrzygnięć.

Jeżeli więc uznamy za wyróżniającą cechę normy leksykalnej jej oparcie 
się na uzusie, to postulat badań statystycznych, które zobrazowałyby 
częstość realizacji i zasięg społeczny innowacji staje się oczywisty. 
Byłyby one, zgodnie z opinią wyrażoną przez D. Buttler, „ostatnią 
instancją" wytyczającą granicę między normą a uzusem. Rezultaty tych 
badań powinny się stać obiektywną podstawą działań normotwórczych i 
kodyfikacyjnych.<<


-- 
Ewa