🚀 go-pugleaf

Pani Ewa napisała:

>>>> Czasem wystarczy coś nazwać w innym języku, by stało się czym innym
>>>> niż było. Pantalony albo sztany -- to zgoła co innego niż spodnie.
>>>
>>> No, to chyba mamy konsensus. ;)
>>
>> A jeśli by napisać "zgodę", to będzie to samo, czy już stanie się 
>> czymś innym, jak te pantalony, czy inne rajtuzy?
>> :)
>
> Wtedy byłoby mniej a' propos. ;)

Czymś innym jednak też by było. Te wszystkie landszafty i pantalony służą
wyrażeniu mniejszego lub większego lekceważenia. Albo zdystansowaniu się
od tematu. Gdy ktoś powie "ledwie tylko wjechaliśmy do Rajchu, czepił się
nas jakiś policaj", to przez użycie słów tubylczych w miejsce polskich
komunikuje, że to wszystko co się tam dzieje jest mu kulturowo obce.

Słowo "konsensus" używane jest często w sytuacji pilnej potrzeby, kiedy
trzeba powiedzieć coś mądrze. Termin ten wszedł nam do polszczyzny ćwierć
wieku temu w okolicznościach okrągłostołowych i od razu zrobił wielką
karierę. A wiedzieć trzeba, że naonczas słowniki notowały odlatynizowaną
formę "konsens", która to dzisiaj popadła już w całkowite zapomnienie.

Są też takie słowa, które po przeniesieniu z innego języka zmieniają
swoje znaczenie na nieco inne niż miały u źródeł. Znaczenie, a nie tylko
odcień znaczeniowy, jak to było w dwu poprzednich przypadkach. Ciekawie
robi się w sytuacji, gdy takie słowo spotka się gdzieś ze swoim dosłownym
tłumaczeniem. Dobrym przykładem jest tu "reguła zakonna".

Wreszcie mamy takie słowa, które weszły do używcia w wyniku czyjegoś
ubóstwa intelektualnego. Na przykład "leasing". To nie tak było, że ktoś
potrzebował synonimu do "dzierżawa". Ani nawet nie tak, że musiało być
słowo mądre i uroczyste, jak konsensus. Ten półgłówek naprawdę wierzył
w to, że westowy leasing jest czymś innym od dzierżawy. Potwierdzenie
tej wiary mamy nawet w ustawach, które w swoich paragrafach mówią czasem
o "leasingu lub dzierżawie". Pierwowzorem tego geniusza był pan Anatol
Kowalski, inspektor PZU, grany przez Tadeusza Fijewskiego w filmie
"Inspekcja pana Anatola" z roku 1959. On to bawiąc w gościnie w Paryżewie
opowiada, że w Ameryce najchętniej pija się sok juicowy.

Jarek

-- 
Mocium panie, z nami zgoda.
Zgoda! Zgoda!
Tak jest -- zgoda,
A Bóg wtedy rękę poda.