🚀 go-pugleaf

Pani Basia napisała:

>> czepiają się też takiego wyrażenia jak "idziemy pieszo". Że niby oni
>> inaczej niż pieszo chodzić nie potrafią, więc słowo to jako zbędne
>> należy przemilczeć. Ja bym potrafił
>
> Ja także potrafię.
> Idę się przejechać, to u mnie częste wyjście.

To już co innego. Tutaj określony jest cel, a nie charakter chodzenia,
jak było w wyrażeniu "iść pieszo". Icek, gdy zajechali po niego kibitką,
powiedział krótko: "jadę iść siedzieć". Bardzo dobrze powiedział, bo
w stwierdzeniu "poszedł siedzieć" nie ma żadnej informacji o środkach
czy metodach transportu.

Dzisiaj jeżdżenie oznacza przeważnie poruszanie się na kołach. Kiedyś
tak nie było. W takich przypadkach trzeba było korzystać z dookreśleń
-- jadę koleśnie. Jechał jeźdźec. Na koniu. Gdy mu konia kto odjął,
zostawał spieszony i stawał się piechotą. Jak miał szczęście, mógł iść
dalej. Koń samopas też idzie, nie jedzie. Tak więc jeżdżenie opisywało
niegdyś relację -- dwa stwory, gdy są oddzielnie, to oba chodzą, a gdy
jeden na drugiego wsiędzie, wtedy odbywa się jazda.

> Idę się przelecieć - nieco rzadziej, ale też. Ale lecę się przejść,
> o, to już pachnie sprzecznością.

Tu mamy przykład unikania sprzeczności przez podmiot liryczny:

    -- Kiedy biegam, to jestem biegaczem,
    kiedy fruwam, to jestem fruwaczem,
    kiedy się boję, to jestem baczem,
    a tak w ogóle to jestem Gżdaczem.
    Więc podziwiaj mnie i patrz:
    Jestem fruwający Gżdacz!

> Bo jak latam, to nie idę, ale jak idę, to mogę lecieć.

Z wyrażonym w tym zdaniu pesymizmem nie mogę się zgodzić. Bo przecież
niektórym latanie dobrze idzie.

> Zrobić robotę często mi się zdarza. Czasem odwalić, to już trochę 
> gorzej, a jednak znacznie lepiej, niż odwalić kitę.

Ciekawe, czy w świetle poprzednio prowadzonych dywagacji można powiedzieć,
że dezodorant odwalił robotę.

> No to lecę robić tę swoją robotę.

Jarek

-- 
będzie wspaniale
kiedy definitywnie
szlag mnie trafi kiedy kitę odwalę