🚀 go-pugleaf

Pani Ewa napisała:

>> Oczywiście, że z głowy wyciągam! No bo skąd? Głowa jest jedną z moich 
>> ulubionych części ciała. Myślę, że jest to ulubienie z wzajemnością. 
>> Mnie to się wszystko ze wszystkim kojarzy. Ledwie tylko coś powiem, 
>> albo nawet pomyślę, ba, nie zdążę pomyśleć -- a już mi się na usta, 
>> czy tam pod palce, cisną wyrazy różne. 
>
> No, no, jeśli tak samoistnie ni stąd ni zowąd ciśnie się Panu pod
> palce francuski oryginał libretta do "Poławiaczy pereł", to ma Pan
> moją dozgonną proskynesis.

Z czym ma mi się kojarzyć zamieszczona obok wzmianka o perłach, że to niby
i ja mam być jako one? Wieprzowa perspektywa jest mi niemiłą, już ja wole
poławianie. To przychodzi samo(istnie), choć może nie ni stąd, ni zowąd.
A dalej, to już worki. Techniczna rzecz, o której gadać nie warto.

> Ani przez moment chyba nigdy nie wątpiłam w to, że cytaty nie są
> przypadkowe (cudne byłyby to przypadki!). Interesował mnie jednak
> mechanizm ich wyciągania. Wyobrażałam sobie, że może wpisuje Pan
> słowa kluczowe w jakąś swoją prywatną bazę danych i wybiera odpowiedni
> fragment. A tu się okazuje, że mam do czynienia z myślącym dyskiem. ;)
> Podziwiam, naprawdę.

O nie, w takie techniczne wynalazki, to ja nie wierzę wcale a wcale!
Może zbudują kiedyś filtr do Facebooka ($9,99 w iStore), który każdy,
najdurniejszy nawet wpis okrasi właściwym cytatem. A treść przeredaguje
tak, by odpowiadał stylowi wybranemu z menu. Tak jak Instagram przerabia
fotki robione byle iPhonem, że wyglądają jak z Polaroida. Mnie coś takiego
nie interesuje. I proszę mi wierzyć, że takie rzeczy łatwiej rozpoznać
niż sztuczny aromat orzechowy.

>> Pytać mnie o to, skąd ja wyciągam te wszystkie brednie, o których tu 
>> pisuję, to nie zapyta nikt. No bo wiadomo -- pytać nie ma o co. Ani po 
>> co. Jeszcze by przy tym co w praniu wyszło. Ale o cytaty pytać -- to 
>> co innego. Na Pani pytania, to ja wiem, że zawsze mogę liczyć! 
>
> Zatem solennie obiecuję nie zawieść. Mam nadzieję, że dużo czasu przed 
> nami i zapytam Pana wręcz do znudzenia.

Jeśli nie będę musiał zamyśleć się przy tym *śmiertelnie*, to czasu może
być dużo.

Jarek

-- 
W tym celu zgromadził Trurl osiemset dwadzieścia ton literatury cybernetycznej
oraz dwanaście tysięcy ton poezji i zabrał się do studiów. Kiedy już nie mógł
wytrzymać od cybernetyki, przerzucał się do liryki, i na odwrót. Po pewnym
czasie pojął, iż zbudowanie samej maszyny jest zupełną fraszką w porównaniu
z jej zaprogramowaniem. Program, który ma w głowie zwykły poeta, stworzyła
cywilizacja, w której przyszedł na świat; tę cywilizację wydała inna, ta, co
ją poprzedziła, tamtą -- wcześniejsza, i tak do samego początku Wszechświata.