🚀 go-pugleaf

Pan Maciej na wielu stronach znalazł tę opowieść/przypowieść:

> Wszędzie jako źródła podają "internet", "anonimowy", część ludzi
> wpisuje jako swoje :)
>
> Ponoć autorem jest Kazimierz Wójtowicz (a przynajmniej tak mi
> powiedzie autor "Kół czasu", Jan Hyjek który luźno cytuje tę
> historię w swojej książce), ale nie mogę namierzyć źródła,
> a on być może wziął z jakiś żydowskich opowiadań.
> W każdym razie szukam pierwowzoru:
>
> "Był raz starzec, który miał syna jedynaka i konia. Pewnego
> dnia koń wyrwał się z zagrody i uciekł na wzgórza.
> - Uciekł ci koń? A to pech! - mówili sąsiedzi.
> - Czemu tak mówicie? - pytał stary. - Skąd wiecie, że to
> pech?
> I rzeczywiście, następnej nocy koń wrócił do zagrody, gdzie
> go zawsze karmiono i pojono, prowadząc ze sobą tuzin dzikich
> koni. Syn gospodarza zobaczył je, wymknął się bocznym
> wyjściem i zamknął bramę. Nagle mieli teraz trzynaście koni
> zamiast żadnego. Sąsiedzi usłyszeli dobrą wieść i pobiegli
> do gospodarza.
> - Trzynaście koni! Ale ty masz szczęście! On zaś odparł:
> - Skąd wiecie, czy to szczęście?
> Parę dni potem jego syn próbował ujeżdżać jednego z dzikich
> koni; został zrzucony i złamał nogę. Sąsiedzi znów przyszli
> wygłosić kolejny pochopny sąd:
> - Twój syn złamał nogę. To ci pech! Mądry gospodarz znów
> odrzekł:
> - Skąd wiecie, czy to pech?
> I rzeczywiście, niedługo potem w okolicy pojawił się dowódca
> wojskowy i zorganizowano pobór. Wszyscy sprawni młodzieńcy
> zostali wzięci do armii i wysłani na wojnę, z której nigdy
> nie wrócili. Zaś syn gospodarza ocalał, bo miał złamaną
> nogę."

Starzec, a syna miał młodzieńca. Można powiedzieć, że ten to miał
szczęście. Ale któż to wie, nigdy nie należy sądzić zbyt pochopnie.

Jarek

-- 
Żył był Tutko Jan          |   Żył lat prawie sto
zwyczajny profesor         |   ten profesor Tutko
doktor gerontolog żył      |   zanim skonał westchnął,
lat aż dziewięćdziesiąt    |   że było, kurwa, krótko