🚀 go-pugleaf

Pani Ewa napisała:

>>>>> Jak tak sobie poużywamy w tym wyżywaniu się, to na pewno się też zżyjemy.
>>>> Sprawdziłem w swoich prywatnych archiwach -- od 22 września 2006 roku
>>>> mogło to już nastąpić.
>>> Zażył mnie Pan dokładnością swego archiwum. :)
>> Godzina 12.55, sekund 14 -- pozwolę sobie rzecz całkiem uściślić.
>
> /Niestety, nie mam aż tak dokładnej pamięci/

Jak mój dysk zaczął zdradzać niepokojące objawy, to od razu na wszelki
wypadek wymieniłem.

> Czyżby połączyły nas "więzy krwi"?

Oraz węzły limfatyczne. No i proszę -- daleko od tej medycyny nie uszliśmy.

>>>>> Bo, jak to mówią, beczkę soli trzeba zjeść.
>>>> Żeby nerki wykończyć?
>>> A prawdziwy przyjaciel odda wtedy swoją.
>> Odda, nie odda, może chociaż piwo postawi. Które spożyją z przyjacielem
>> wraz. Na nerki ono też dobre. Może nawet lepsze, bo od razu na obie.
>> A właściwie w tej sytuacji na cztery.
>
> W tej sytuacji powinniśmy chyba zażyć wspólnego, najlepiej nawet
> grupowego, płukania żołądka.

Biorąc pod uwagę obecne rozmiary grupy, to to "nawet" niewiele zmienia.

>>>>>>> Jak najbardziej! - bo chyba właśnie podawanie ma na myśli chirurg,
>>>>>>> mówiąc "siostro, skalpel proszę".
>>>>>> Ależ skąd! Chirurg ma myśleć o cięciu. Od myślenia o podawaniu
>>>>>> jest instrumentariuszka.
>>>>> Lepiej żeby za dużo nie myślała, tylko podawała jak należy.
>>>> A jak on też zacznie ciąć nie myśląc? Wolę nie myśleć.
>>> Pacjent mógłby tego nie przeżyć.
>> Pacjent uśpiony. A jak śpi, to takich dramatów nie przeżywa.
> Myli się Pan, zdarzają się ponoć nawet przeżycia duchowe.
> Zwłaszcza kiedy lekarz nie myśli.

Jeśli nie myśli, to może się zdarzyć, że postąpi jak w powiedzeniu
"przez żołądek do serca".

>>>>>>>> Taka tradycja w medycynie -- leczy się kogoś, a nie siebie.
>>>>>>> Oj, nie byłabym taka pewna z tą tradycją. Wszak już starożytni
>>>>>>> mawiali "medice, cura te ipsum".
>>>>>> Starożytni różnie mawiali, ale nie wszystko przetrwało do naszych
>>>>>> czasów. To powiedzenie niczym szczególnym się nie wyróżnia. "Sam
>>>>>> się pan wypchaj", "sam pan sobie wsadź" -- dzisiaj też tak
>>>>>> odpowiadamy na propozycje różnych akwizytorów usług, którzy chcą
>>>>>> nam dogodzić.
>>>>> Jeszcze się taki nie urodził, który by wszystkim dogodził.
>>>> Ale od tego zależy wysokość premii. Takie życie (bezprzedrostkowe).
>>> A od wysokości premii często zależy jakość pożycia.
>> Jak również spożycia.
>
> Racja. I znowu wracamy do płukania żołądka.

To mogą być symptomy nałogu.

>>>> Medycyna notuje takie przypadki. Jednak w takich razach medykamenty
>>>> mogą okazać się bezsilne. Chce Pani o tym porozmawiać?
>>> Cały czas usiłuję.
>> Nie wiem, czy moje starania na coś się zdadzą. Ale -- jak mawiali
>> starożytni -- "anceps remedium melius quam nullum".
>
> Zdają się, zdają, ale właśnie udaję się zażyć "otium negotii" lub "dolce 
> far niente" (jak mawiają ich następcy), więc kurację tę z przykrością 
> muszę przerwać.

Zły to lekarz, który stosuje lekarstwo gorsze od choroby -- jednak
z powyższych anonsów wnoszę, że kuracja zastępcza wcale gorszą od
aplikowanej wcześniej nie będzie.

>>>> Sam? Proszę nie namawiać mnie do egoistycznych zachowań!
>>> Można i wespół w zespół, by żądz moc móc wzmóc.
>> Wzmóc? Tam było "zmóc" -- co sytuację zmienia, jak to się mówi,
>> diametralnie.
>
> Oczywiście ma Pan rację. Jak zwykle.
> Mnie widocznie apetyt wzmaga w miarę jedzenia.

W takiej sytuacji nie ma co się głodem morzyć (to ostatnie słowo nie
jest już wariacją na temat, co dla porządku zaznaczę).

Jarek

-- 
Był tu nawet jeden głuchoniemy, przez dwa tygodnie zawijali go co pół godziny
w prześcieradło zmoczone w zimnej wodzie, co dzień robili mu lewatywę
i płukali żołądek. Wszyscy sanitariusze byli przekonani, że już sprawę wygrał
i że pójdzie do domu, a tu pan doktor przepisał mu coś na wymioty.