🚀 go-pugleaf

W dniu 2013-01-11 16:02, Ajgor pisze:
> (...)
> Czy ja na co dzień mówię językiem kolokwialnym?
> Dlaczego o to pytam. (...)  z ich ust wydobywa się totalny bełkot, którego pewnie oni sami nie
> rozumieją, a w pewnym momencie pada stwierdzenie "mówiąc językiem
> kolokwialnym..." i... w takim momencie delikwent zaczyna mówić normalnie
> po polsku :) (...)
> To jakim językiem ja mówię na co dzień?
> Kolokwialnym?

Skoro zdajesz sobie sprawę z tego, że ktoś mówi
niezrozumiale i tylko udaje mądrego, nie udawaj,
że jest inaczej. Czyli że nie rozumiesz powodu takiego
gadania i przywiązujesz jakąś tam wagę do treści
takiej wypowiedzi. Naśmiewanie się z tych popędliwców
politykujących i opiniujących mija się z celem.
Czyli mija się z nadzieją, że się zmienią i zaczną
mówić prościej.

Pamiętam (z lektury co prawda), jak to jeden chłopak
objaśniał koledze, na czym polega poezja. Według tych
objaśnień polegać ona miała na używaniu rzadkich
i wymyślnych nazw. Na przykład zdanie potoczne
"Usiadła na zielonej trawie" w wersji poetyckiej
powinno wyglądać tak: Spoczęła na malachitowej
murawie. Uważał ten chłopiec, że poeci mają swój
słownik, w którym każdej nazwie potocznej odpowiada
nazwa "poetycka".

Politykujący i opiniujący (innych rzecz jasna opiniujący)
brną w ogólnikach i też mają swój słownik, którego
się konsekwentnie trzymają. Jest tak od dawna, jak
tylko sięgam pamięcią. Podkładają oni pod słowa
powszechnie znane i używane treść "swoją", czyli
wziętą ze swojego słownika. Osobom postronnym, spoza
kręgów ww. popędliwców, starają się oni udowodnić,
że są aż tak mądrzy, że my szaraczkowie nigdy ich
nie pojmiemy i że powinniśmy tylko ich uważnie
słuchać. Polować na okazję, kiedy zechcą łaskawie
przetłumaczyć z "ichniego" na polski.

Ja ich nie słucham i nie poważam, przynajmniej
do czasu, aż nie wejdą mi na odcisk. Ale takim
odciskiem nie jest dla mnie niemożność ich zrozumienia.

Jan