🚀 go-pugleaf

>Czy ktos z Was uwaza, ze poezja jest zupelnie niepotrzebna w >zyciu? Jesli tak, prosze o uzasadnienie swojego zdania. 

Odpowiem nie całkiem na Twoje pytanie - bo taka odpowiedź nie
istnieje, albo pytanie jest źle postawione. Pytanie powinno brzmieć:

Komu potrzebna jest poezja?

Bo wszak wiadomo, że jedni ją ignorują, a inni nie moga bez niej 
życ.

Ale jak zapowiedziałem, jest coś co mnie nurtuje - i jest to rola poezji
w naszym życiu, czy też w jeszcze szerszym kontekście. 
I moim zdaniem poezja kultywuje prastary obyczaj szukania magii
w naszym życiu. Spełnia funkcję magiczną języka (obok tych innych
jak informacyjna, stanowiąca czy fatyczna).

Na dziś przypisuję swoim wierszom funkcję znaku. Mojego signum.
A może signum czasu.

    O znaku pierwotnym

Stąd się wzięła magia.
Gdy na piachu ktoś postawił krzyż
to nie był Bóg, ani Szatan.
Ale podpis. Szamana.

Potem poznaliśmy się lepiej.
On znał też koło.
Siedzieliśmy więc razem przy ogniu
i gadaliśmy. Do okoła.

Znak jak mrugnięcie przywołał papugi.
To był znak pierwszy, jak kolorowy omen
z drugiego rodzaju czaru
ciemności i światła, czerni i bieli

Potem już nic znakiem nie było.
Zrozumienie potrafi wszystko odczynić.
Ktoś podłożył bombę i odłamał kawał ściany.
W imię sztuki. I znaku chwili

To niepospolity problem. Mieć dziurę w dachu.
Można się spotkać pod niebem. Nie wychodząc z domu.
Można umrzeć z przesytu dobra.
A także z braku.

Potem znaliśmy się coraz gorzej.
Zabrakło nawet fałszywych znaków.
Poznaliśmy zbyt dokładnie szarość
i magia utraciła sens, jak pustka bez smaku

Gdy się ściemniło spadł śnieg nocy.
Ciemność inaczej.
I nie było już śladów ognia, 
ani odcisku pięty na piasku. Magicznej pracy.

      Łódź, 10 stycznia 1998
      requiem niedopełnienia 	

Pozdrawiam 
                    Mark in The dArk
                    smayle@lodz.pdi.net