🚀 go-pugleaf

Zaczarowany las

Ciepła noc jak pierzyną, mgłą otulona,
Biały sierp księżyca i gwiazda północy.
Wysoka sosna co nad rowem schylona,
Wskazuje drogę potrzebującym pomocy.

Wilgotna ziemia tłumi odgłosy  kroków,
Idziemy czując słodki zapach starych liści.
Jest cicho, nie słychać nawet jednego ptaka,
Nawet wiatr nagimi konarami nie zaszeleści.

Idziemy drogą wskazaną przez sosnę,
Ku prawdziwemu sercu uśpionego lasu.
Do srebrnego jeziora ścieżką prostą,
Tam gdzie na troski brakuje czasu.

Mijają sekundy, a my mijamy drzewa,
Las nas nie wita ale i nie gani.
Nie klnie, nie krzyczy lecz cicho śpiewa,
Nieczuły jak głaz, jak zimny granit.

Wreszcie z za mgły wyłania się polana,
A na niej mętny blask srebrnego jeziora.
Już czas, już czas zgiąć sztywne kolana,
Przed majestatem drzew schylić czoło pora.

Jest cicho, cisza jak mgła zasłania świat dookoła,
Myślimy skupieni nad ognia gorącym płomieniem.
A las nad nami jak dziecię radośnie woła:
Być z wami jest moim największym pragnieniem.

Z pozdrowieniami
Kotecki Konrad
 98-01-03