🚀 go-pugleaf

Styczniowy swit

Podnosze oczy i coz widze ?
Oblokow geste klebowisko.
Bialy swit co nad  lasem wzrasta.
Tak daleko, a zarazem tak blisko.

Z za horyzontu wylania sie slonce
I choc blade zachwyca swym kolorytem.
Czerwona jego tarcza jak ognisko,
Wskazuje droge zagubionym zachwytom.

Mrok jak sploszona sarna,
powoli odbiega w gestwine.
Swit jest szybki, dogania nocne mroki,
Odsłania co raz nowsza lasu tajemnice.

Podnosze w zachwycie zmarzniete  dlonie.
Dotykam nimi bladej smugi swiatla.
Lece jak wiatr w cudownym uniesieniu,
Ku głebokiej tresci wlasnego sumienia.

Czym tak naprawde jestes naturo ?
Czy tylko blada swiatla smuga ?
Czy moze siła co pcha nas ku sobie,
Lub droga prawdziwie dluga,
- Do szczescia.

Kotecki Konrad
 98-01-18