🚀 go-pugleaf

Ść,

Ledwo na chwilę zostawiłam Usenet, a już grafomani dorwali wreszcie
swoją grupę, o którą od lat walczyli. Takie wydarzenie przegapiłam!
Przeczytałam opis. Nie bardzo. Ale niech Wam będzie ;)

Bez rewelacji, specjalnych ekscytacji. Dwa linki do tekstów z
fragmentami wstępnymi:


Olejek immersyjny
=================
[http://strony.wp.pl/wp/i.-z/olejek.html]

Patrzyłam za małym, białym kundlem, jak biegł ulicą, ogon mu
podskakiwał i uszy też. Obszedł dookoła słup i rytualnie go obsikał.
Spojrzał wymownie w moją stronę. Drgnęłam. Ocknęłam się i wróciłam do
lektury codziennej prasy. Nic nowego się nie dzieje, choć każdego dnia
inne wydarzenie. Mam wrażenie, że czas się zatrzymał w pewnej
sekwencji i brzmi jak echo w poszczególnych pętlach lekko
zniekształcone efektem, jakiś flange i wah-wah. Pulsujące, pozorne
zmiany tego samego układu. Wyjrzałam przez okno. Pies nadal tam stał i
patrzył. Ubrałam buty, kurtkę i wyszłam na dwór, na pole. Nieustannie
robimy to samo, w tej samej pustynnej scenerii kwarcu i waty. Jak dla
mnie zbyt mdłej. Czynności też irytujące, schematyczne. Wstawanie,
śniadanie, pracowanie, sen, wstawianie, siadanie, praca, spanie.
Naśladowanie, bo nic swojego nie wymyślamy. Przedrzeźniamy naturalną
matrycę, podpatrujemy i używamy w swoich zagrodach. Oglądamy to z tak
bliska, że potrafimy rozwlec w czasie coś interesującego. Ale to też
zmyłka, wtręt, bzyczek, przelatujący z lewej na prawą tamburyn lub
werbel z pogłosem. Śledzimy go czerwonymi, przepalonymi oczami i gęby
rozdziawiamy w zachwycie. Ułamek sekundy. Mroźne powietrze ucięło mi
oddech kiedy pchnęłam ciężkie drzwi od klatki. Skurczyłam się i
schowałam brodę w kołnierzu. Szybkim krokiem ruszyłam w stronę słupa.
Przykucnęłam.
- No cześć - odezwałam się.
- Witaj - odpowiedziałam sobie w myślach przejmując też rolę psa.
- Jesteś czyjś czy niczyj?
- Głupie pytanie. Wszystko traktujecie w kategoriach posiadania.
- O, przepraszam.
- Nie szkodzi.
Przez chwilę nic nie mówiliśmy. Głupio mi się zrobiło. Nie należę do
tych co o czwartej rano pod drzwiami urzędu ze śpiworem czekają, nie
narzucam tempa, nie wiosłuję z nimi, niech płyną beze mnie. Uważają,
że w ten sposób więcej brzegu zobaczą, więcej krajobrazu, a być może
nawet dopłyną do jeziora lub innego oceanu. Ja im na to, że bzdura
oczywista, bo nawet nie mają czasu spojrzeć na widoki, co dziesięć
zanurzeń wiosła jeden oddech i pięć uderzeń serca. Kiedy ważka
usiądzie im na kolanach cieszą się jakby co najmniej Molvaer ich
imiona na trąbce zagrał. Ale mają kondycję za to. Trzeba im przyznać.
Więc z drugiej strony możliwe, że jednak coś wygrywają. Nie wiem, nie
znam melodii ileś taktów dalej, o które mnie wyprzedzili. Sprawniejsi,
szczęśliwsi, świnie w klatkach na antybiotykach. Jednak poczułam się
głupio i straciłam sporo w swoich oczach, bo ten pies miał rację.
Przejmowałam od nich niektóre zwyczaje nieświadomie.



Lekarz czterodziurkowy
(L4, czyli o tym, jak ruchał mnie system)
=========================================
[http://strony.wp.pl/wp/i.-z/4dziurki.html]

Jak sobie przypominam, to początek znalazł się w środku.
Manipulowałam, starałam się wymanewrować, a i tak zawsze pojazd po
farbie deptał, po słupkach fluorescencyjnych, odblaskowych markerach
prawidłowości. Skoro tak musi być, to nie zamierzam tego odginać. Wąsy
z blachy.
Czekałam na pufach na decyzję, na rozmowę w jej kwestii, czy została
podjęta i dlaczego znowu mam coś poprawiać, bo nie ma wszystkich
akwizycji. Slajdy z bekfleszu. Czekałam tam i wiedziałam, że znowu
będzie tak samo, że będą mnie ruchać. Zupełnie dowolnie. Bez wpływu.



--
ika - umop apisdn