🚀 go-pugleaf

Użytkownik Mark Robert Falzmann <kosmopol@eol.ca> w wiadomości do grup
dyskusyjnych napisał:02121409461595@polnews.pl...

> Nie wiem, moze sie myle, ale moim zdaniem, ktos kto opanuje dialog,
monolog i
> opis od_autorski, jest w stanie zbudowac poprawny i czytelny tekst
literacki.

Hmmmmm, ja sądzę, że do zbudowania tekstu literackiego, poprawnego i
czytelnego, wystarczy tylko znajomość gramatyki i pisanie na klawiaturze.
A poważnie- jeśli chodzi o porządnie napisany tekst literacki - hmmmm.
Uwagi poniżej, gdyż nie do końca rozumiem Twoje pojęcia.

> Najprostszy do pisania jest monolog w pierwszej osobie.
> Cos jak pamietnik - takie nie_formalne sprawozdanie z wydarzen i
przemyslen.

Najprostszy?  Nie wiem czemu, ale widzę tu też wartościowanie - gorszy.
Jak rozumiem - monolog jest w pwien sposób równy dla Ciebie narracji
pierwszoosobowej, tak?
Wtedy to nie musi być pamiętnik ani nieformalne sprawozdanie. Autro
wykorzystuje to świadomie po to, by ograniczyć zdolności bohatera, jego
wiedzę o świecie utworu i zdarzeniach w tym świecie. Nie zgodzę się

> Trudniejszy jest dialog.
> Wymiana zdan miedzy dwiema, lub wiecej, osobami, w normalnym zyciu jest
oparta
> o jakies tam tlo, wynika z czegos tam - prowokujacego wymiane zdan - i
jesli > nie jest prowadzona przez telefon, lecz dajmy na to, w kawiarni, to
wtedy sama
> rozmowa zawiera tez "mowe_ciala" czyli mimike, gesty, ruchy, dzwieki.

Taaaak - tylko dialog z utworu literackiego i dialog realny to ZUPEŁNIE dwie
różne sprawy. Spróbuj taki realny dialog słowo w słowo przepisać - ze
wszystkimi "eeeeee, aaaaaa" itp. Zobaczysz wtedy, że tego NIE DA SIĘ czytać.
Rzecz więc nie w tym, że tło - lecz w tym, żeby ten dialog "nasz" dał
czytelnikowi złudzenie realnego dialogu.

> Najtrudniejszy jest opis_od_autorski.
> Tutaj zwykle zaczyna sie prawdziwa grafomania lub pokaz mistrzowskiej
prozy.

I tego już kompletnie nie rozumiem. Co to jest "opis odautorski"? Narrator
wszechwiedzący?
Wytłumacz plis.
Pozdrawiam
Andre

> Tak ja to widze.
>
> M.R.F.
> --
> ============= P o l N E W S ==============
>      archiwum i przeszukiwanie newsów
>         http://www.polnews.pl
>

"Mark Robert Falzmann" <kosmopol@eol.ca> wrote in message
news:02121409461595@polnews.pl...
>
> Nie pisze z "ogonkami" wiec nie moge podawac przykladow - moze ktos inny
to
> zrobi - chce jednak porozmawiac na temat roli dialogu, monologu oraz opisu
> od_autorskiego w prozie.
>
> Nie wiem, moze sie myle, ale moim zdaniem, ktos kto opanuje dialog,
monolog i
> opis od_autorski, jest w stanie zbudowac poprawny i czytelny tekst
literacki.
>
> Najprostszy do pisania jest monolog w pierwszej osobie.
> Cos jak pamietnik - takie nie_formalne sprawozdanie z wydarzen i
przemyslen.
>
> Trudniejszy jest dialog.
> Wymiana zdan miedzy dwiema, lub wiecej, osobami, w normalnym zyciu jest
oparta
> o jakies tam tlo, wynika z czegos tam - prowokujacego wymiane zdan - i
jesli
> nie jest prowadzona przez telefon, lecz dajmy na to, w kawiarni, to wtedy
sama
> rozmowa zawiera tez "mowe_ciala" czyli mimike, gesty, ruchy, dzwieki.
>
> Najtrudniejszy jest opis_od_autorski.
> Tutaj zwykle zaczyna sie prawdziwa grafomania lub pokaz mistrzowskiej
prozy.
>
> Tak ja to widze.

Przyznam szczerze, ze i dla mnie stanowi to zarazem i problem i wywanie.
Doskonale cie rozumiem
gdyz czesto sam sie z tym zmagam i sadze, ze jest to jedna z wazniejszych
umiejetnosci, ktore sa czescia
dobrego warsztatu literackiego. Czasami bawie sie w teatr. Wyobrazalm sobie
ruchy, gestykukacje
osoby, ktora jednoczesnie moze byc rekacja na sytuacje lub wypowiedziane
wczesniej zdanie. Tak jak
w tym kawalku:

Sierżant wstał z pnia, wygładził bluzę i wsadziwszy kciuki za pas odezwał
się tonem

służbisty:

-          Ja tego tolerować nie mogę! Rozumiem ognisko, rozumiem kiełbaski
na gorąco...

nawet jeśli jest susza... ale bimbrownia w samym sercu wizytowej jednostki
Wojsk Obrony

Powietrznej Kraju?! To jakaś parodia!- nabrał powietrze w płuca i wołał
dalej: - Co ja za

bzdury mówię! Nie parodia, tylko kryminał! To sprawa dla prokuratora! A
nawet

dla Sądu Wojennego! - krzyczał w zapamiętaniu. - Ale ja zaraz zrobię z tym
porządek! - zachwiał

się, gdy pod jego lewą nogą pękł patyk. Próbując złapać równowagę, machał
rękoma i krzyczał

dalej:  - Zrobię z tym porządek! Daję na to słowo of... of ... - noga
podjechała mu na gałęzi

 i runął jak długi!

-          Ofermy - dokończył za niego flegmatycznie pan Marian.


Jak widac ten sierazant mowi i porusza sie, wiec opisuje i jedno i drugie.
Mysle, iz opisywanie ruchu
postaci, gestykulacji, znacznie ulatwia pisanie dialogow. Opatrywanie
dialogow samymi komentarzami
typu : zapytal, odpowiedzial, rzekl, powiedzial - po prostu wyglada
sztucznie i nuzy. Dlatego opisuje
ruch i slowa:

[...
Na widok wchodzącego do świniarni chorążego Kotarbińskiego jeden z grających
w karty
trepów zerwał się z ławy i podbiegł do drzwi.
-          Ech, Kotarbiński, Kotarbiński! - witał go wylewnie. - Ciebie po
wódkę, to jak po

śmierć posłać! - złapał go pod ramię i pociągnął do stolika. - A bimber
gdzie?

Chorąży wskazał palcem na trzymaną przeze mnie skrzynkę.

-          Dwanaście flaszek! - rzekł, ocierając rękawem pot z czoła. -
Powinno wystarczyć, co?

-          Dawaj tutaj tę samogonę! - odezwał się inny trep. Rzucił na stół
trzymane w ręku karty

 i skinął na mnie. - Połóż no, młody, tę skrzynkę na stoliku.

Niedbałym machnięciem ręki usunął z blatu kilka puszek po piwie, które z
brzękiem potoczyły

 się aż pod ścianę. Podszedłem do stolika i umieściłem skrzynkę we wskazanym
miejscu.

-          Skąd ty, Kotarbiński, bierzesz ten bimber? - dopytywał się
sierżant Karczewski

      - Piętnaście minut i już jest dwanaście flaszek! Pewnie od jakiegoś
chłopa w Mariewie?

To tajemnica handlowa! - odpowiedział dyplomatycznie chorąży. - Nie ujawniam
swoich
 źródeł! - roześmiał się sztucznie.
-          A czy tajemnicą jest też to, kogoś tu przyprowadził ze sobą? -
pytał Karczewski,

badawczo przyglądając się przybyłemu z nami sierżantowi. - Bo tak jakbym
znał już skądś

tę gębę, ale nie mogę sobie przypomnieć skąd!

Sierżant podszedł do niego pewnym krokiem i wyciągnął rękę na powitanie.

-     Szulkowski jestem!  -  przedstawił się. - Z żywnościówki w Olchownicy.
...]

Najwiekszy jednak problem sprawia mi pisanie dialogow wowczas gdy nic
sie nie dzieje. Jeden bohater siedzi naprzeciw drugiego a jedyny dzwiek to
szum wiatru za oknem. Naprawde solidnie musze sie wtedy napocic, zeby
 rozmowa taka wygladala w miare narutalnie. Z checia poczytam jak sobie inni
z tym radza.

Pozdrawiam

Wieslaw