🚀 go-pugleaf

Użytkownik tow. Bierut <towbierut@go2.pl> w wiadomości do grup dyskusyjnych
napisał:atd08q$4pi$5@news.gazeta.pl...
> Ja w zasadzie konstuujecie swoich bohaterów?
> Czy tworzycie ich z góry, jeszcze przed napisaniem opowiadanie/książki czy
> robicie tylko wstępny zarych postaci i pozwalacie w trakcie pisania
> pozwalacie jej dojrzewać?
> Czy z góry ustalacie jej cechy fizyczne i czy w ogóle macie je na
względzie
> przy pisaniu tekstów?

U mnie pomysl czegokolwiek zaczyna sie od bohatera. Ja ich kocham i
rozumiem, znam ich przeszlosc, charaktery, cele. Kiedy zaczynaja mi ozywac i
wymykac sie spod kontroli, powstaje opowiesc :-) W ogole plan opowiadania
polega u mnie na zrobieniu spisu dramatis personae i wytyczeniu im celow. Co
do cech fizycznych, no coz, jak widzisz swojego bohatera, to wiesz takze, na
co moze sie zdobyc - czy bedzie sie potykal o wlasne nogi, czy tez pokona
kogos w pojedynku na szable.
Takie podejscie ma jedna wade - ciezko mi potem ich zabijac. Nawet tych po
przeciwnej stronie konfliktu! Ma jednak takze spora zalete - naraz powstaje
duzo materialu, wystarczajacego na kilka opowiadan.


--
Ina The Blue Sorceress
www.ntm.prv.pl
www.inatheblue.prv.pl
Wszystkie Kroliki Sa Niebieskie

Użytkownik tow. Bierut <towbierut@go2.pl> w wiadomości do grup dyskusyjnych
napisał:atd08q$4pi$5@news.gazeta.pl...
> Ja w zasadzie konstuujecie swoich bohaterów?
> Czy tworzycie ich z góry, jeszcze przed napisaniem opowiadanie/książki czy
> robicie tylko wstępny zarych postaci i pozwalacie w trakcie pisania
> pozwalacie jej dojrzewać?
> Czy z góry ustalacie jej cechy fizyczne i czy w ogóle macie je na
względzie
> przy pisaniu tekstów?

   W gruncie rzeczy stworzyłem bardzo niewielu bohaterów. Posługuję się
raczej pewnymi typami: mężczyzna, kobieta, wędrowiec, on/ona, pijak, itp...
Te postacie nie posiadają klarownych rysów, zindywidualizowanego charakteru,
ani żadnych cech, które można by poddać analizie. Służą mi jedynie do
ukazania pewnych rzeczy, do wypowiedzenia niezbędnych kwestii. W niektórych
opowiadaniach w ogóle nie wykorzystuję bohaterów - bo po prostu byli by
zbędni,  nie wnosili by niczego, a wręcz przeciwnie: przeszkadzali by.
   Aczkolwiek przyznam, że kiedyś napisało mi się opowiadanie, w którym
pojawiła się postać, która z czasem stała się bardzo bliska sercu memu i od
czasu do czasu lubię ją wykorzystać w jakimś tekście, za każdym razem coś
dopowiadając, a równocześnie odwołując się do tego co już wiadomo. To też
jakaś forma zabawy - pielęgnować taką postać, wczuwać się w nią...  i jak
już powiedziała Ina: ma to tą dobrą stronę, że często powstaje, poniekąd
jako efekt uboczny, dużo nowego materiału do przetworzenia.

Jakub

Cześć wszystkim

"tow. Bierut" wrote:
> 
> Ja w zasadzie konstuujecie swoich bohaterów?

 Szczerze? W ogóle. Jeśli nawet w moich tekstach występują jacyś
bohaterowie, to się sami robią z przypadku. Przed napisaniem tekstu
raczej wymyślam sytuacje niż bohaterów. I pewnie dlatego niejeden
zarzuca mi wewnę trzne sprzeczności tych bohaterów, np. zimna,
wyrachowana morderczyni, która wpada w furię, gdy ktoś zabija jej
kochanka. Ale własciwie - gdzież tu sprzeczność?

 Zresztą troszkę oszukuję w powyższym - myślą przewodnią ostatniego
mojego opowiadania była 'dziewczyna komandos z kompleksami'. Ale nic
dalej nie projektowałem, wymyśliłem tylko rodzaj i przyczynę kompleksów,
a reszta poszła sama.


> 
> --
> Serwis Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/


-- 
Pozdrowienia
 Janek          http://www.astercity.net/~janekr
Niech mnie diabli porwą!
Niech diabli porwą? To się da zrobić...

Cześć wszystkim

Jakub Mateja wrote:
> 
[...]
> W niektórych
> opowiadaniach w ogóle nie wykorzystuję bohaterów

 Znaczy bezludne teksty? Jakoś nie chce mi się wierzyć...

>    Aczkolwiek przyznam, że kiedyś napisało mi się opowiadanie, w którym
> pojawiła się postać, która z czasem stała się bardzo bliska sercu memu i od
> czasu do czasu lubię ją wykorzystać w jakimś tekście, za każdym razem coś
> dopowiadając, a równocześnie odwołując się do tego co już wiadomo.

 I na pewno jak się bliżej przyjrzeć, wyłazisz Ty sam we własnej osobie
z tej postaci?


> 
> Jakub


-- 
Pozdrowienia
 Janek          http://www.astercity.net/~janekr
Niech mnie diabli porwą!
Niech diabli porwą? To się da zrobić...

Użytkownik Jan Rudziński <janekr@astercity.net> w wiadomości do grup
dyskusyjnych napisał:3DFA3B31.CB0DD065@astercity.net...
> Cześć wszystkim
>
> Jakub Mateja wrote:
> >
> [...]
> > W niektórych
> > opowiadaniach w ogóle nie wykorzystuję bohaterów
>
>  Znaczy bezludne teksty? Jakoś nie chce mi się wierzyć...

Nie bezludne, tylko bez konwencjonalnych ludzkich bohaterów - opowiadania
opisujące jakieś zależności, bieg wydarzeń itp. Ludzie oczywiście się
pojawiają, ale jako rzeczy, wypełniacze, masa, albo jako bohater zbiorowy.

> >    Aczkolwiek przyznam, że kiedyś napisało mi się opowiadanie, w którym
> > pojawiła się postać, która z czasem stała się bardzo bliska sercu memu i
od
> > czasu do czasu lubię ją wykorzystać w jakimś tekście, za każdym razem
coś
> > dopowiadając, a równocześnie odwołując się do tego co już wiadomo.
>
>  I na pewno jak się bliżej przyjrzeć, wyłazisz Ty sam we własnej osobie
> z tej postaci?

Zgadza się, ale w Twoim sformułowaniu brzmi to tak, jakby to było efektem
jakiegoś podświadomego procesu, tymczasem ja w prawie każdą postać zupełnie
celowo wkładam samego siebie, tylko proporcje między cechami zmyślonymi a
prawdziwymi się zmieniają w zależności od tekstu.

Jakub

Cześć wszystkim

Jakub Mateja wrote:
> 
[...]
> 
> > >    Aczkolwiek przyznam, że kiedyś 
> > > napisało mi się opowiadanie, w którym
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
> > > pojawiła się postać, która z czasem stała się bardzo bliska sercu memu i

[...]
> >
> >  I na pewno jak się bliżej przyjrzeć, wyłazisz Ty sam we własnej osobie
> > z tej postaci?
> 
> Zgadza się, ale w Twoim sformułowaniu brzmi to tak, jakby to było efektem
> jakiegoś podświadomego procesu,

 Ty mi to zasugerowałeś taką interpretację, używając zwrotu, który
podkreśliłem...

>  tymczasem ja w prawie każdą postać zupełnie
> celowo wkładam samego siebie,

 Obawiam się, że każdy autor tak robi, zmienny jest jedynie udział
świadomości...
 Żeby było śmieszniej, w większości moich tekstów bohaterki są i
ważniejsze i dokładniej opisane, niż bohaterowie, więc jeśli wkładam w
nie - a na pewno to robię - siebie, efekt musi być ciut osobliwy..


> 
> Jakub


-- 
Pozdrowienia
 Janek          http://www.astercity.net/~janekr
Niech mnie diabli porwą!
Niech diabli porwą? To się da zrobić...

tow. Bierut z <towbierut@go2.pl> pisze:
> Ja w zasadzie konstuujecie swoich bohaterów?

Ktoś kiedyś powiedział, że to nie autor znajduje bohatera, ale bohater
autora.

-- 
  __
 /  __, | |   /_\   __
 \__/ | | |_) \_ |'' |
 ipsissima verba

Hej!

On Fri, 13 Dec 2002 19:51:12 +0100, Jan Rudziński
<janekr@astercity.net> wrote:
> Szczerze? W ogóle. Jeśli nawet w moich tekstach występują jacyś
>bohaterowie, to się sami robią z przypadku. Przed napisaniem tekstu
>raczej wymyślam sytuacje niż bohaterów. I pewnie dlatego niejeden
>zarzuca mi wewnę trzne sprzeczności tych bohaterów, np. zimna,
>wyrachowana morderczyni, która wpada w furię, gdy ktoś zabija jej
>kochanka. Ale własciwie - gdzież tu sprzeczność?

> Zresztą troszkę oszukuję w powyższym - myślą przewodnią ostatniego
>mojego opowiadania była 'dziewczyna komandos z kompleksami'. Ale nic
>dalej nie projektowałem, wymyśliłem tylko rodzaj i przyczynę kompleksów,
>a reszta poszła sama.
A gdzies jest juz ten tekst?

-- 
Michal Studniarek
Przepraszam, a dlaczegóż to odmawiasz 
człowiekowi w wolnym kraju prawa do
posiadania dwóch pierdolców na raz? :-)
(c) Pawel Pluta

Użytkownik tow. Bierut <towbierut@go2.pl> w wiadomości do grup dyskusyjnych
napisał:atd08q$4pi$5@news.gazeta.pl...
> Ja w zasadzie konstuujecie swoich bohaterów?

Ja uwielbiam się przy tym bawić. Przykład: wymyśliłem sytuację, fabułę,
potrzebuję bohaterów - dwójki ludzi młodych, zagubionych, wyszkolonych i
cool. Dwoje z moich przyjaciół ma doła.
I w ten sposób mam już imiona dla bohaterów i ich powierzchowność. A cóż mi
szkodzi przy okazji dziewczynie realnej, którą odwzorowuję dać jakieś cechy,
których nie ma? Cała radość z takiego mieszania fikcji i realności;)
W ten oto sposób z kobiety, którą kocham powstaje... niesamowita dziewczyna
będąca jednocześnie koneserem i czarownicą. Na przykład;)
Pozdrawiam
Andre

> Ja(k) w zasadzie konstuujecie swoich bohaterów?

Polecam "Poetykę" Arystotelesa. Czapki z głów przed człowiekiem, który
dwa tysiące lat temu siedząc w cieniu jakiejś figi, przewidział niemalże
wszystko to, co składa się obecnie na utwory, że tak powiem,
konfliktowe. Odnośnie bohaterów przychodzi mi teraz do głowy tylko jedna
kwestia dotycząca naśladownictwa, bowiem nasi bohaterowie w jakiś sposób
naśladują rzeczywistość. Mamy więc doczynienia z charakterami
szlachetnymi bądź nikczemnymi i różnymi metodami ich naśladowania -
idealizującymi, realistycznymi i karykaturalnymi.

Są to moje osobiste, początkowe kryteria do stworzenia postaci. Zdarza
mi się rownież, że określam z góry, czy ma być ona protagonistą czy
antagonistą.

Wydaje mi się, że reszta jest tylko dekoracją, przyprawą. Ma ona
znaczenie, ale nie podstawowe.

> Czy tworzycie ich z góry, jeszcze przed napisaniem opowiadanie/książki
czy
> robicie tylko wstępny zarych postaci i pozwalacie w trakcie pisania
> pozwalacie jej dojrzewać?

Z tym bywa bardzo różnie. Myślę, że najważniejsze jest, aby bohater
wzbudzał jakieś emocje (sympatię, odrazę), aby była to postać
konsekwentnie zachowująca się w powtarzających się sytuacjach, ale
przede wszystkim, bohater musi się zmieniać w trakcie przebiegu akcji.
Najlepiej, jeżeli bohater się uczy czegoś moralnie dobrego, uczy się
szlachetności, pokory etc.

> Czy z góry ustalacie jej cechy fizyczne i czy w ogóle macie je na
względzie
> przy pisaniu tekstów?

Szukam zdjęcia odpowiadającego moim wyobrażeniom i szkicuję sobie
wypunktowaną biografię i łączę ją z różnymi cechami osobowości i innymi
postaciami.

> > Szczerze? W ogóle. Jeśli nawet w moich tekstach występują jacyś
> >bohaterowie, to się sami robią z przypadku. Przed napisaniem tekstu
> >raczej wymyślam sytuacje niż bohaterów. I pewnie dlatego niejeden
> >zarzuca mi wewnę trzne sprzeczności tych bohaterów, np. zimna,
> >wyrachowana morderczyni, która wpada w furię, gdy ktoś zabija jej
> >kochanka. Ale własciwie - gdzież tu sprzeczność?
>
> > Zresztą troszkę oszukuję w powyższym - myślą przewodnią ostatniego
> >mojego opowiadania była 'dziewczyna komandos z kompleksami'. Ale nic
> >dalej nie projektowałem, wymyśliłem tylko rodzaj i przyczynę kompleksów,
> >a reszta poszła sama.
> A gdzies jest juz ten tekst?

ja też bym chętnie go przeczytał
Nie wiem czy to dobry pomysł, ale może by każdy podesłał po fragmencie
swojego opowiadania
w którym opisuje swojego bohatera.
Przyjrzymy się temu wspólnie i może dojdziemy do jakiś wniosków?




-- 
Serwis Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/

Cześć wszystkim

Idril&Delilah wrote:
> 
[...]
> 
> > Zresztą troszkę oszukuję w powyższym - myślą przewodnią ostatniego
> >mojego opowiadania była 'dziewczyna komandos z kompleksami'. Ale nic
> >dalej nie projektowałem, wymyśliłem tylko rodzaj i przyczynę kompleksów,
> >a reszta poszła sama.
> A gdzies jest juz ten tekst?

 Już, i to od bardzo dawna. W Science Fiction 14.  

> 
> --
> Michal Studniarek


-- 
Pozdrowienia
 Janek          http://www.astercity.net/~janekr
Niech mnie diabli porwą!
Niech diabli porwą? To się da zrobić...

Hej!

On Sat, 14 Dec 2002 14:05:46 +0100, "tow. Bierut" <towbierut@go2.pl>
wrote:
>ja też bym chętnie go przeczytał
>Nie wiem czy to dobry pomysł, ale może by każdy podesłał po fragmencie
>swojego opowiadania
>w którym opisuje swojego bohatera.
>Przyjrzymy się temu wspólnie i może dojdziemy do jakiś wniosków?
Srednio dobry pomysl, bo np. w powiesci to opis wygladu zewnetrznego
jakiejs postaci i owszem (np. gdy bohater widzi ja po raz pierwszy),
ale opisu psychiki - no juz nie da sie, bo to wychodzi przy takim a
nie innym opisie zachowan, wypowiedzi... do tego najlepiej nadaje sie
caly tekst.

-- 
Michal Studniarek
Przepraszam, a dlaczegóż to odmawiasz 
człowiekowi w wolnym kraju prawa do
posiadania dwóch pierdolców na raz? :-)
(c) Pawel Pluta

Użytkownik "Andrzej Swiech" <andreashek@interia.pl> napisał w wiadomości
news:atf25j$rhc$1@news.tpi.pl...

> Przykład: wymyśliłem sytuację, fabułę,
> potrzebuję bohaterów - dwójki ludzi młodych, zagubionych, wyszkolonych i
> cool. Dwoje z moich przyjaciół ma doła.

Ale to jest dol odziedziczony czy wykopany wlasnorecznie, czy moze zwykly
lej po bombie bo rzecz dzieje sie na terenach dawnej jednostki wojskowej
ZSRR? Intrygujace...

--
Pozdrawiam
Dariusz Bilski

Użytkownik D.B. <da_bi_@poczta.onet.pl> w wiadomości do grup dyskusyjnych
napisał:atgd7c$7in$1@okapi.ict.pwr.wroc.pl...
>
> Użytkownik "Andrzej Swiech" <andreashek@interia.pl> napisał w wiadomości
> news:atf25j$rhc$1@news.tpi.pl...
>
> > Przykład: wymyśliłem sytuację, fabułę,
> > potrzebuję bohaterów - dwójki ludzi młodych, zagubionych, wyszkolonych i
> > cool. Dwoje z moich przyjaciół ma doła.
>
> Ale to jest dol odziedziczony czy wykopany wlasnorecznie, czy moze zwykly
> lej po bombie bo rzecz dzieje sie na terenach dawnej jednostki wojskowej
> ZSRR? Intrygujace...

Wystarczyło przeczytać kawałeczek dalej, że dzięki temu mam imiona
bohaterów.
Dla wyjaśnienia ostatecznego - zadedykowałem im potem ten tekst, a całość
powstała właściwie po to, by poprawić im humor.
andre

"Piotr Lukasz alias Kiciuś" napisał w wiadomości
news:atf330$3ia$1@news.tpi.pl...

> > Ja(k) w zasadzie konstuujecie swoich bohaterów?
>
> Polecam "Poetykę" Arystotelesa. Czapki z głów przed człowiekiem, który
> dwa tysiące lat temu siedząc w cieniu jakiejś figi, przewidział niemalże
> wszystko to, co składa się obecnie na utwory, że tak powiem,
> konfliktowe. Odnośnie bohaterów przychodzi mi teraz do głowy tylko jedna
> kwestia dotycząca naśladownictwa, bowiem nasi bohaterowie w jakiś sposób
> naśladują rzeczywistość. Mamy więc doczynienia z charakterami
> szlachetnymi bądź nikczemnymi i różnymi metodami ich naśladowania -
> idealizującymi, realistycznymi i karykaturalnymi.
>
> Są to moje osobiste, początkowe kryteria do stworzenia postaci. Zdarza
> mi się rownież, że określam z góry, czy ma być ona protagonistą czy
> antagonistą.

[...]

To może jednak lepiej wyciąg z oryginału.


2. Przedmiot naśladowania

Skoro ci, którzy naśladują, przedstawiają postacie działające, a te z kolei
muszą być albo szlachetne albo nikczemne (niemal zawsze bowiem charaktery
sprowadzają się do tych dwu rodzajów, gdyż o różnicy naszych charakterów
stanowią wady i cnoty), przedstawiają je bądź jako lepsze, bądź jako gorsze,
bądź jako takie, jakimi są w rzeczywistości. Postępują tak samo jak malarze.
Polignot bowiem malował ludzi lepszych, Pauzon - gorszych, Dionizjusz zaś
takich, jakimi są. Oczywiście w każdej z wymienionych sztuk naśladowczych
wystąpi takie właśnie zróżnicowanie wynikające z wyżej podanej różnorodności
przedmiotów naśladowania. Tego rodzaju zróżnicowanie może więc wystąpić zarówno
w sztuce tanecznej, w sztukach gry na aulosie i kitarze jak też w
przedstawieniach prozą lub samym wierszem. Homer np. przedstawia ludzi lepszych,
Kleofon - takich, jakimi są rzeczywiście, a Hegemon z Tazos, pierwszy twórca
utworów parodystycznych i Nikochares, autor "Deliady" - gorszych. W ten sam
sposób można przedstawić postacie w nomach i dytyrambach, czego przykładem jest
przedstawienie Cyklopów przez Tymoteusza i Filoksenosa. Ze względu na odmienny
charakter przedmiotu różni się też tragedia od komedii; jedna bowiem pragnie
przedstawiać postacie lepsze, druga natomiast gorsze od współczesnych nam ludzi.
                    (Arystoteles, Poetyka, przeł. H. Podbielski)

Pozdrawiam, Telik.