🚀 go-pugleaf

     Czas jest jak Hitler, co truł Żydów w komorach gazowych. I nie ma rady
na tego skurwysyna. "Wszyscy pójdziecie do łaźni" - tymi słowami powinniście
witać nowonarodzonych. Żeby od dziecka ich oswoić. Żeby lepiej pracowali. Bo
przecież "Arbeit macht frei", tak mówią.  Mówią też: "pracofacz, pracofacz,
a pośniej do laśni, tam penciecie opoczywać". Kim są i kto ich tu przysłał?
Strażnicy czasu?
    - Pobudka! - mocne klepnięcie sprawiło, że Tumor przez chwilę siedział
jak niewierny na tureckim kazaniu. Pochylony nad nim grubas nosił szary
garnitur w dobrym gatunku. Jedną ręką oparał się o biurko, a drugą przylepił
do monitora kartkę papieru.
    - Czyś ty ocipiał, człowieku - powiedział wskazując palcem długą kolumnę
cyfr. - Amber? Ta spółka, to jakaś pieprzona mina. Nie widzisz tego.
Poleciłeś ją Ptaszyńskiemu? To nasza najlepsza krowa. Doimy go od roku. BRE
tylko czeka, żeby go podciągnąć i wycyckać. O czym ty bez przerwy myślisz?
Obudź się! To jest dom maklerski, a nie świątynia dumania.
     Tumor wybałuszył oczy. - Jaka świątynia dumania?
     Pięść grubasa była pokryta czarnymi włoskami. Siła z jaką spadła na
biurko wprawiła w dragania trzy stojące na nim monitory.
    - A co to ma za znaczenie! Masz się wziąć do roboty i znaleźć mu coś. Na
razie wyskakuj z Ambera. Jasne! Prowizję odliczę ci od pensji - powiedział
na koniec, a później odwrócił się i zniknął w szpalerze ciągnących się w
nieskończoność boksów.
     - Crazy Tadzio - zaśmiał się siedzący po lewej blondynek. Miał około
dwudziestu lat i całą masę brązowych piegów. W dłoni trzymał hot doga. -
Pewnie żona mu nie dała mu w nocy, to się obija po biurze jak parówa po
luźnych gaciach. - dodał przełykając kęs.
     Tumor spojrzał na niego i wzruszył ramionami. - Smacznego, Bartek  -
powiedział widząc znikającą w ustach kolegi kiełbaskę. Ten nie wyczuł
kpiącego tonu. Kiwnął głową w geście podziękowania, a później odgryzł
kawałek bułki i miarowo przeżuwając pogrążył się w analizie kursów. Tumor
obserwował go jeszcze chwilę, a potem obrócił fotel i zagapił w przylepioną
do monitora kartkę.
     Nie myśleć. Pracować, a wszystko będzie dobrze. On wyskoczy z Ambera, a
Crazy Tadzio pojedzie zaraz na Pigalak, gdzie jakaś Rosjanka zrobi mu laskę
i też będzie dobrze. Tylko co to jest dobrze i na jak długo? Czas. Cholerny
czas. Czy oni nic nie widzą? Nie widzą strażników. Nie widzą, że to jest
obóz. Pieprzony obóz koncentracyjny. Największy jaki zbudowano. Nie ma
ucieczki, ani na Marsie ani na Księżycu. Wszędzie, w najmniejszym zakątku
galaktyki mają łaźnie i nikt z nich nie powrócił. Przecież to takie
oczywiste, a wszyscy zachowują się jakby o tym nie wiedzieli.
     I wtedy, chociaż nie pamiętam, czy to było dokładnie w tym momencie,
Tumor postanowił uciec. Obserwuję go już od dawna. Znam każdy jego ruch i
widzę każdą myśl. Wiem nawet o myślach, do których on sam nie chce się
przyznać. Nie pamiętam tylko czy to było dokładnie wtedy. Zresztą to nie ma
znaczenia. Ważne, że postanowił uciec. Uciec i pociągnąć za sobą innych. (
Ten mały srul postanowił uciec przed czasem. Dacie wiarę? )
     - Ucieknę - zawołał Tumor podnosząc się.  Ucieknę i pociągnę za sobą
innych, myślał. Obojętnie od tego, czym jest ta cholerna Ziemia i obojętnie
o co w tym burdelu chodzi, ucieknę. - Słyszycie!? - krzyknął. -  Ucieknę
stąd, ale wrócę po was. Po was wszystkich. Wyzwolę was, choćbym sam miał
umrzeć.
     Morze głów przerwało pracę i spozierało w jego kierunku. Cisza była
wprost nieskończona. Po kilkunastu sekundach szklane drzwi otworzyły się z
hałasem. Wielki brzuch Crazy Tadzia ledwo trzymał się za szerokim pasem.
    - Zwalniam cię, Tumor. Jesteś czubkiem. Kompletnym pomerdanym czubem. Od
dawna o tym wiedziałem, ale czasami dobrze ci szło. Teraz koniec.
Tumor uśmiechał się.
    - Tobie też pomogę, Tadzio.
     To były jego ostanie słowa, wypowiedziane w prywatnym domy maklerskim
ROMA. Już po chwili maszerował szerokimi ulicami jesiennej Warszawy. Minął
rotundę PKO, a później przeglądając się w witrynach mijanych sklepów, ruszył
Marszałkowską na Żoliborz. Na skrzyżowaniu z Królewską uśmiechnął się do
wsuwającej jakiegoś monstrualnego hamburgera dziewczyny i czekając tak jak
wszyscy na światłach, z utęsknieniem wpatrywał się okryte złotem drzewa
Ogrodu Saskiego.
      Mały skurczybyk. Dał radę. Uciekł. Widzę to teraz jak na dłoni. Tak
musiało być. Nic nie mogło go zatrzymać. Biedy Tumor. Gdyby wiedział, ile
czeka go bólu i rozczarowań, zanim znajdzie właściwą drogę, pewnie nigdy by
się na to nie zdecydował. Zamiast tego, żarłby, pił, wydalał, oglądał,
rywalizował, kopulował i pracował. Tak jak wy. Dokładnie tak jak wy.
    Biedny Tumor.
    Pytacie kim jestem? Ja, który wam to opisze. Bogiem?. Ha, ha, ha.
Nieszczęśni. Bóg to wytwór waszych strachliwych umysłów. Opium dla mas.
Znieczulenie dla posranych ze strachu przed pustką. Nieprawdziwe
usprawiedliwienie waszych działań na ziemi, tyle samo warte co marzenia
ateistów o nicości. Myślicie, że po śmierci będzie spokój, że nic nie
będziecie czuć. Co za bzdura. To wizja człowieka, który odczuwa znikanie
świata, a przecież jest dokładnie na odwrót. To was nie będzie. Świat będzie
się miał całkiem OK. Jak może mówić o śmierci ten, kogo już nie ma?
     No więc kim jestem i kim byłem zanim poznał mnie Tumor? Ha, ha, ha. No
cóż. Ja po prostu jestem tym, który wie, co robią z wami w łaźniach, ale to
jest bardzo długa historia....


Pozdrawiam serdecznie,
Tumor Mózgowicz.
UWAGA: Aby odpisać mi bezpośrednio usuń pierwsze U z adresu e-mail.