🚀 go-pugleaf

zawiesił się na krawędzi słów; każde słowo szeptało:
obyś, obyś, obyś... "obym nic nie słyszał" - przytaknął,
rozglądając się za szeptem i podszeptywaniem.
- skoro musisz się rozglądać, całkiem nie musisz - podpowiedziało
słowo dając prztyczka dokładnie tam, gdzie się spodziewał.
dopiero wówczas zobaczył Drzewo; kubły przyklejały się coraz bardziej.
nawet może nie byłyby szkodliwe, gdyby nie coraz bardziej.
nawet próbowało się w tańcu otrząchnąć i nawet wstrząchnąć,
w tym energicznym pochyleniem czoła dopasowanym do kroków,
choć tak naprawdę nigdy przed kimkolwiek czoła by nie chyliło.
próbował mu powiedzieć: "zatrzymaj się na chwilę, uwolnię cię
od tych narzucających się obciążników", jednak ono dalej
wirowało w tańcu nieustannym, chroniąc go przed wszystkimi.

- tak trudno dodać dwa do dwóch? - zapytało
- tak bardzo chciałbym obciąć ci te wszystkie obciążniki,
tylko na chwilę pochyl się trochę - odpowiedział
człowiek, dodając:  "podejdę choćby na czworakach"- dopowiedział.
Drzewo wiedziało i człowiek też wiedział.
też bardzo je kochał.

pozdrawiam,
jacek