🚀 go-pugleaf

Cieszę się, że tak szybko :)

Co do treści - jak wcześniej:  arcyciekawa.
Co do wykonania - niestety obniżyłaś poziom. Text nie jest taki 
płynny jak w pierwszej części. Sporo niedociągnięć. Wydaje mi się, 
że tym razem mniej uwagi zwróciłaś na czytelnika, albo może 
zbytnio zaufałaś, że zrozumie on to, co jest pomiędzy słowami.  

Pobawię się w belfra (z własnym widzimisię) - popodkreślam wszystko
(z grubsza) co mi się nie podoba :)

Ciewy jestem następnego odcinka

bogdan.p


Ania schrieb:
> 
> Dziś tylko dokończenie króciutkie, choć to jeszcze nie wszystko ...... muszę
> zmartwić przeciwników tego opowiadanka, bo to jednak coś dłuższego..a Ci co
> lubią...czytajcie:) I wniknijcie głebiej w moje życie:)
> 
> Pozdrawiam
> Anna
> 
> Cóż. Zacznę może od tego jak mogłabym określić siebie z tamtego

zacznę od (proby) określenia siebie z tamtego... 
i bez niepewności i znaków zapytania

> okresu...hm...nieśmiała?, zakompleksiona? Wiem o tym ,że wielu ludziom ,
> którzy znają mnie obecnie ciężko jest uwierzyć w takie stwierdzenia. A
> jednak. Tak było. Dziś prawdopodobnie ja jedna tylko wiem, że część tamtej
> mnie pozostała gdzieś tam głęboko. Dziwne to, dziwne moje słowa, dziwna ja.
> Wciąż zastanawia mnie, czy właśnie owe młodzieńcze kompleksy, tamta
> nieśmiałość, tak straszliwie utrudniająca kontakty z rówieśnikami do tej
> pory przejawia się jako głęboko zakorzenione niskie poczucie własnej
> wartości?  Bo czy ja, będąc sobą, myśląc jak ja, wierzę we własne siły,
> cenię siebie, mam szacunek do własnej osoby...?

Ostatnie zdanie - won:)

> 
> Tak...na pewno wynika to z mojego dzieciństwa. Ciekawy to przypadek dla
> psychologii, czy do wyjaśnienia, a może to ja sama wpoiłam sobie te słabości
> i żaden znakomity psycholog nie będzie w stanie rozwiązać tej zagadki? 

Słowo "psychologia" itp. wykreśl ze słownika tego opowiadania.  

> Ale
> przecież mój dom. Dom rodzinny. Jak inne?? Niby tak łatwo
> porównywać. Kolor włosów, choinkę świąteczną, zadanie matematyczne. Ale
> nie rodziny. Przecież moi rodzice. Moi dawcy życia. Moi wychowawcy.
> Przyjaciele? Jacy byli, jacy są, będą?? wiek jednak zmienia
> punkt widzenia na pewne sprawy w życiu. Zmienia relacje, układy. Otwiera
> oczy na to, co kiedyś nie istniało. Od zawsze było dobrze. Kochałam ich.
> Kocham?. 

Tutaj pogmatwałaś. Jedno-słowne zdania, są niebezpieczne dla
zrozumienia, 
gdy występują gromadnie.


> Mama.  Ja nigdy nic nie widziałam. Bez słowa sprzeciwu

"Ja nigdy nic nie widziałam." - won

"naście lat" nazwałbym po imieniu "dojrzewanie"

> podporządkowywałam się jej gustom, poleceniom, jej próbom wykreowania mnie
> na ją samą. Nawet naście lat nie spowodowało konfliktów. Nic złego nie
> widziałam w tym ,że 22-ga jest godziną policyjną, mężczyźni muszą jeszcze
> poczekać, a matura jest celem, do którego ślepo należy dążyć. Nie
> sprzeciwiałam się. Bo nie odczuwałam ciężaru takiego wychowania. No bo niby
> dlaczego? Zawsze grzeczna, punktualna ja. Informująca o 10-minutowym
> spóźnieniu, rezygnująca z randki, piątkowa uczennica. Ja.  Wtedy byłam
> dobrym  dzieckiem, kochanym, miłym, jakim 

jakim ---> którym
Możnaby to zdanie rozbić na dwa, z powodu wielu "które"

> można pochwalić się w
> towarzystwie, na które można przelać niespełnione ambicje, które można
> zganić bez obaw, że zaprotestuje. Cała Ja. Potulna. Bez własnego zdania.
> Mała Ja. Zagubiona. Ślepa Ja. 

Cała Ja, potulna, bez własnego zdania, mała, zgubiona, ślepa.  

> A im daleko było do ideału. Skąd miałam o tym
> wiedzieć. Tym bardziej mój młodszy brat. Nienawidziłam go. Wstyd przyznać.

"Nienawidziłam go" przychodzi zbyt szybko.
Lepiej: Tym bardziej mój młodszy brat. Wstyd przyznać. (Ale)
Nienawidziłam go.


> Ale bardzo chciałam żeby go nie było. Może to było zwyczajne i proste, może
> po prostu byłam dzieckiem, które niewiele jeszcze rozumie. 

Poniższe - jest oderwane od ciągu myśli.
Krótkie zdania pod koniec tzn. "i śmiech...." itd. - tutaj zaczynasz 
dryfować w dal (trudne do zrozumienia)

> Ale mama. Ta
> nieskazitelna mama., która potrafiła wzniecić awanturę godną scenariuszy
> filmowych, o byle śmieć na dywanie. Potrafi do dziś. Trzymająca się surowo
> swoich własnych, choćby absurdalnych, lecz nieprzekraczalnych zasad. Matka.
> Przyjaciółka, która nie potrafiła pocieszyć, wytłumaczyć... dla której
> ironia była  bronią przeciw wszystkim problemom. Antidotum na bzdurne myśli
> dorastającej córki. I śmiech. Szyderczy. I pragnienie "kocham".  Czy i ja
> będę jak Ona?
> 
> Dziś nie jest już tak. Dziś nie rozmawiamy wcale. Wszystkie niewypowiedziane
> w dzieciństwie żale wylewają się powoli z każdą chwilą potęgują uczucie
> bólu. .Ale nie mam mnie tu.. nie ma... 

"Ale nie ma..." - można by sformuować inaczej

> jestem w swoim małym bezpiecznym
> świecie, do którego nie ma wstępu. Jedyne , co mnie nurtuje, to czy pomoże w
> potrzebie..? czy kocha? ..czy będzie..??
> 
> Pewnie teraz czytając przypominasz sobie wszystko, co ci niegdyś
> opowiadałam. Przytaknąłeś, zrozumiałeś i....tyle.. A ja ufałam. I zapewne
> nudzi Cię to, co napisałam powyżej, bo wciąż zastanawiasz się dlaczego piszę
> to do ciebie, dla Ciebie...Tobie....?
> 
> Ja też nie umiem odpowiedzieć na te pytania. Śmiejesz się? Być może. Już
> taka jestem . A może nie? Nie wiem. Nie umiem. Nie potrafię wyjaśnić. Czy
> naprawdę inni ludzie też mają problemy z wzglądem do własnego wnętrza? 

zdanie powyżej - won

> Czy

inni

> również nie p[potrafią podać dłoni swojej duszy i powiedzieć.: wybaczam,
> rozumiem, kocham, akceptuję...?? A czy Ty? Wiesz? Potrafisz...?
> 
> A mój ojciec? Tatuś... opowiadałam.

bez "opowiadałam"

> Niedościgniony ideał zgubiony ludzkimi
> słabościami. Nie umiem wciąż pojąć, czemu człowiek, który potrafił zadać
> tyle bólu wszystkim  nam nadal króluje w mojej świadomości jako Pan
> Wspaniały. Dlaczego nigdy nie usłyszę, że mnie ceni, że jestem w czymś
> dobra, w jakiejś cholernej, głupiej rzeczy, ale 

ale --> albo

> że mi się udało. Że nie
> jestem kimś niżej,

"niżej" - won

> gorszym...że jestem mną, dobrą mną...Boli.. Skończę.
> 
> Cóż. Życie w bloku to nie tylko rodzina. To przyjaźnie, Dalsze lub bliższe.
> Trwalsze lub nikłe. 

lub --> i (2 razy)
trwalsze --> trwałe

> To pierwsze kroki w towarzyskiej karierze przedszkolaka.
> To wspólne podwórko. Trzepak. Berek na śniegu.  Pamiętam jak uczyłam mojego
> braciszka robić fikołki . Wszyscy musieli to umieć. Byłam mistrzynią.
> Dodawało mi to nieco śmiałości. 

"Dodawało mi to nieco śmiałości." - won

> Braciszek spadł i potłukł sobie nos, a ja
> płakałam tłumacząc się przed rodzicami. Jakże słodko wtedy wyglądaliśmy,
> płacząc i prowadząc się za rękę do domu. Brat mój . Dlaczego o nim nie
> wspomniałam. Jakże mogłam.  Kochany mój.

Wspomniałaś już o nim. 
Powstało coś w rodzaju huśtawki --> brata nienawidzę, kocham, nienawidzę
należałoby to trochę wygładzić, wg mnie

>  Do dziś czuję się jak jego druga
> matka, choć przerósł mnie już dawno i nie ma już pięciu lat. Bożyszcze
> mojego domu rodzinnego. Śmiesznie tak mówić o rodzeństwie, ale nie umiem
> inaczej tego określić. On, najlepszy, najmądrzejszy, najukochańszy. Pupilek
> ojca, będący spełnieniem jego marzeń. Człowiek o ponadprzeciętnym
> intelekcie. Jedyna osóbka, na której mogę polegać. I pomyśleć, że chciałam,
> by go nie było. Bo to on zawsze był przyczyną moich dziecięcych smutków.  Bo
> ja nie upilnowałam. Nabrudził. Nie posprzątałam. Nie nakarmiłam. Dlaczego na
> niego krzyczę. To on jest mądrzejszy. Grzeczny.
> 
> On. On. On.
> 
> Ale to Jego właśnie kocham nad życie. Wiesz? Jego. Zresztą wiesz o tym .
> Niejednokrotnie oskarżałeś mnie o zaopatrzenie w brata.

niejasne!

> Może miałeś rację.
> Zresztą, nie Ciebie powinnam słuchać. Z pewnością nie.
> 
> Dzieciństwo....kochałam to babcine. U niej na kolanach, w wiejskim domku,
> uwielbiałam siebie umorusaną błotem z sianem we włosach. Babciu....

Użytkownik Ania napisał:
> Dziś tylko dokończenie króciutkie, choć to jeszcze nie wszystko ...... muszę
> zmartwić przeciwników tego opowiadanka, bo to jednak coś dłuższego..a Ci co
> lubią...czytajcie:) I wniknijcie głebiej w moje życie:)
> 
> Pozdrawiam
> Anna
> 
> Cóż. Zacznę może od tego jak mogłabym określić siebie z tamtego
[ciach]

a więc jeszcze dziadkowie, no i musi być chyba ten On?

-- 
szczurkot