🚀 go-pugleaf

"Ten gazeciarz na peronie" - Piotr wyjżał jeszcze raz przez okno. 
"Dziwny typ" - pomyślał. 
"Stoi. No stoi i gapi się. O, a teraz macha. No macha do mnie. 
I śmieje się. Może, może się pomyliłem i dałem mu pięćdziesiątkę?"
w tym momencie Piotr poczuł lekkie szarpnięcie.
"No. W końcu. Dziwny facet. Może jaki pedał, albo co." - pociąg 
powoli nabierał szybkości. Za oknem przesuwał się peron, potem 
budynki i drzewa, całe miasto odjeżdżało w dal. Ta zmiana 
perspektywy fascynowała go już zawsze. Może dlatego tak bardzo 
lubił jezdę pociągami. No i jeszcze ta pewność, tak ta pewność, 
że gdy wsiądziesz, to i zajedziesz. To też cenił sobie w kolei.
W przedziale poza Piotrem nie było nikogo. "Perfekcja" - uśmiechnął 
się - "Torba, aktówka, płaszcz i parasol. Cztery" - zawsze liczył 
swoje rzeczy przed podróżą. żeby ich nie zapomnieć, no i trochę 
dlatego, że jego ojciec też liczył. 
Usiadł na miejscu przy oknie przodem do kierunku jazdy i wyciągnął 
nogi. Przez dłuższą chwilę nasycał się mijanymi krajobrazami. 
A potem, potem przyszedł czas na lekturę gazet. Właściwie wziął 
je do ręki z niechęcią. "To przez tego typa, na peronie" - wciąż 
go intrygował.
W kurierze na pierwszej stronie ogromny tytuł - "Katastrofa 
kolejowa - 14 zabitych". "Ha! Dlatego" - pomyślał - "Pewnie 
dlatego ten uśmiech i to machanie, a żeby go." Czytał dalej.
"Wczoraj o godzinie 17.42 w pobliżu Choszczyna wykoleił się 
pociąg relacji Szczecin-Poznań. W katastrofie zginęło 14 osób.
42 osoby zostały ranne, z tego 16 osób..." - nie czytał dalej, 
nie chciał tego wiedzieć, po co. Wziął inną gazetę.
"Dziwne" - wrócił myślami - " dokładnie ten sam odcinek, 
którym ja jadę. Ale mam szczęście, że nie jechałem wczoraj. 
Ale przecież przed wyjsciem z domu. W wiadomościach. Nic 
o żadnej katastrofie nie wspominali. 14 zabitych - to tragedia. 
Powinni coś powiedzieć" - sięgnął jeszcze raz po kurier. 
Zaczął czytać. Spojrzał na datę. "Siedemnasty. Siedemnasty. 
Ależ to nie dziś. Nie. To nie dziś. No żesz. Starą gazetę 
mi sprzedał cieć jeden." Popatrzył jeszcze raz na datę 
"17 października 2002" - "Tak, to nie dziś. To jutro" - 
poczuł ciarki po plecach,  spojżał na zegarek 17.41.
"Minuta. Jeżeli dobrze chodzi. Jeżeli się nie pomylili 
w gazecie. A może to żart? Tak! To żart! No przecież śmiał 
mi się w nos ten tam.  To na pewno żart!". 
Piotr probował pomyśleć na spokojnie - "A jeżeli nie żart?" 
- spojżał na zegarek. 17.42. 
"Hamulec bezpieczeństwa. A niech tam. Najwyżej zapłacę 
karę" zerwał się w kierunku czerwonej rączki. Gdy... 


to koniec, i to wszystko.

dla niedomyślnych :)

Gdy usłyszał przeraźliwy huk, a niewyobrażalna siła cisnęła 
nim o ścianę. W następnym momencie okno stało się podłogą, 
a siedzenie przygniotło mu klatkę piersiową. Ostatnią rzeczą 
którą poczuł był słony smak gęstej cieczy.

miłych snów o podróżach bliskich i dalekich :)

bogdan.p