🚀 go-pugleaf

Krystyna wrote:

> > > uliczne dreptania szans na przypadek, a może nawet
> > > przeznaczenie, by zapętlić się tym wyczekanym spokojem
> > > ducha,

> > To kulawe. Poza tym dość sprawnie.

> Tak, już też widzę ( ta miniaturka jest bardzo świeża, nie 
> zdążyła się uleżeć, ale z czasem nabiorę dystansu i mam 
> nadzieję ją wygładzić). O bogowie! "dość sprawnie" spod 
> palców Marka! ;) 

Bez przesady, ja tylko poglądy mam takie skrajnie ponure, ale - jeśli mam
dobry humor - potrafię wykrzesać z siebie odrobinę życzliwości.


> > Zgrabna zmiana rytmu w poincie, ale w sumie
> > koncept trochę wydumany.
> 
> Rozwiń, proszę, jakie negatywne konsekwencje niesie owe 
> wydumanie. Jak mam to rozumieć? Że na siłę? Czy tez chodzi 
> o to, że tekst wcześniej nie wskazuje na takie zakończenie? 

Zakończenie choć szokowe, wydaje się właściwie dopuszczalną konsekwencją
opisanej wcześniej sytuacji. Owa sytuacja wydaje się jak najbardziej
zrozumiała. A jednak całość pozostaje jakby poza obszarem tego co bylibyśmy
skłonni uznać za możliwe. Okazuje się, że tylko wydawoło się nam, że potrafimy
utożsamić się z bohaterką i że to, co braliśmy za zupełnie naturalne rozterki
skrajnie samotnej i zagubionej osoby, rozgrywało się gdzieś w dziedzinie
zupełnego surrealizmu. Tak że w zasadzie przestaje być wiadomo, czy to
przypadkiem nie była jednak wesoła piosenka.
 
 
> Podpowiedz, to spróbuję naprawić.

Nie wiem, myślę, że opis spotkania nie powinien uderzać w tony tak ostateczne.
Czy pomoże?  - ? 

A tak na marginesie, sprawdzałaś, jakby to wyglądało w pierwszej osobie, albo
w czasie teraźniejszym?
 
Marek Krukowski