🚀 go-pugleaf

Nie daje sobie rady z tym wszystkim. Mając 18 lat przeżyłam takie rzeczy, że mam już dosyć wszystkiego... Nigdy nie pomyślałabym że będę musiała wyprowadzić się z domu, i nauczyć się żyć na swoim.. Musiałam się usamodzielnić i zdać sobie sprawe z tego, jak ciężko jest się utrzymać.. Nie chcę już z nikim się kłócić i robić sobie coraz więcej wrogów, bo to nie o to tu chodzi... Chcę po prostu normalnie żyć a coraz więcej osób ma mi coś za złe... Zaczęłam pracować i utrzymuje się sama, z mamą nie mam już takiego kontaktu jak miałam kiedyś, jednym słowem mogę liczyć sama na siebie.. Siostra też nie ma zamiaru mieć ze mną jakiegokolwiek kontaktu... Zostałam zupełnie sama, mam tylko pare osób do których mogę zwrócić się o pomoc.. Nie mogę pogodzić się z tym, że jeszcze przed chwilą miałam tyle osób którzy chcieli mi pomóc i mieli zamiar mnie wspierać w trudnych sytuacjach,  w których nie dałabym sobie rady ... i co ? Żadna z tych osób do tej pory nie zapytała się chociaż czy daje sobie jakoś rade.. Zupełnie nic... Jest mi strasznie przykro, że ludzie którzy byli ze mną i znają mnie troche czasu potrafili się odwrócić ... Trzymam w sobie tyle rzeczy, że gdybym tylko miała osobę która by mnie wysłuchała i pomogła odrazu byłoby zupełnie inaczej... Jak już mówiłam, zostałam sama, mieszkam u kumpeli która bardzo dużo mi pomogła ... Gdyby nie ona to zapewne siedziałabym dalej na tej patologii z moją siostrą w jednym pokoju, mieszkaniu bez wody i w tym całym bagnie które mnie otaczało.. Co mam na myśli ? To, że nie mogłam normalnie iść spać, zjeść śniadania, wykąpać się itp.  Było mi tak strasznie ciężko, że przestałam już wierzyć w to że kiedykolwiek odbije się od tego dna i przestane robić rzeczy które źle wpływały na moją osobę.. Na dzień dzisiejszy mogę pwiedzieć że wszystko idzie powoli do przodu, mam spokój, i to czego nie miałam będąc tam... Jedyne czego mi brakuje to tych osób które były przy mnie...  najbardziej  brakuje mi siostry, która zadała mi taki cios, że wątpie  że zapomne o tych krzywdach które mi wyrządziła... Nigdy jej tego nie zapomne... Żyłam z nią w jednym pokoju, w jednym domu a ona potrafiła zrobić mi takie świństwo.. Nie wierze, że człowiek bez skrupułów umie posunąć się do takich rzeczy .. ; ( myślałam, że ona, będąc moją siostrą pomimo wszystko będzie mnie wspierać ale jak widać grubo się myliłam... I gdzie tu jest sens ? Co to za życie... Można powiedzieć że jestem jeszcze gówniarą która ma gówno w głowie, ale moja psychika przez te wszystkie rzeczy które wydarzyły się w moim życiu jest już tak słaba że czasem mam chwile, kiedy zastanawiam się czy jeszcze w ogóle mam dla kogo żyć i czy nie lepiej by było gdybym po prostu zniknęła z tego całego bałaganu ... ;(