🚀 go-pugleaf

Świat. Świat, niczym pudełko zapałek. Wiele porażek i sukcesów, poukładanych 
ciasno jeden obok drugiego. Gdzie nie ma początku ani końca, a każdy 
najmniejszy nawet ruch, może skończyć się, ułamaniem patyczka podtrzymującego 
główkę. Istnienie w tej klatce z papieru przypomina niekończącą się wegetację. 
Dzień, jeden za drugim przemija i odpływa jak fala, która zaraz po narodzinach 
umiera. Prawdziwość i fałsz przenikają się wzajemnie i pokrywają, a wszystko 
przestaje mieć sens. Człowiek w tym wszystkim nie jest, ani dobrem ani złem, 
gdyż po prostu go nie ma. Młodość i starość połączone w jedno dają marzenie o 
odpoczynku. 
Czasami gdy pudełko się otwiera i jakiejś zapałce udaje się wyjść na zewnątrz, 
na chwilę sens życia wraca. Jednak zazwyczaj, zapałka błądzi, a wiatr porywa ją 
i strąca w przepaść, z której nie ma ucieczki. Świat nie zgadza się na 
szczęście chociaż tej jednej zapałki. Bezduszna wieczność zagarnia ją i nic po 
niej nie zostaje. Wtedy wszystko wraca do normy i ludzie znowu są ludźmi, a 
zapałki zapałkami. Jedyne co nigdy nie wraca do poprzedniego stanu to to, że 
klatka nie znika. Przemiana pudełka zapałek w klatkę, jest tym bardziej 
znacząca, iż ogień dławiący płomieniami kartkę, nie zniszczy tlącego się 
jedynie metalu krat. Czarne myśli wypełniają przesyconą dymem przestrzeń, lecz 
nigdy nie wygrywają, ani nie przegrywają, bo nie ma nikogo, kogo mogłyby 
zniszczyć lub pokonać.
Otchłań przestaje być otchłanią, również przez te krótkie chwile gdy płomień 
nadziei przedostaje się przez gęstą sieć okrywającą serce. Wtedy nawet w 
chwilach, gdy wydaje się, że serca nie ma, pozostaje mała iskierka pozwalająca 
przetrwać ciemność. Pomimo iż zazwyczaj płomyczek gaśnie zaraz po zapaleniu, 
zapałka jest na tyle silna by przeżyć. 
Podobno „człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać„ to samo dotyczy zapałki. 
Pomimo tego, że ze wszystkich stron napływają chmury nie dające żyć, a zapałka 
wyniszcza się od środka i od zewnątrz, nie jest pokonana, gdyż walczy. Walka 
polega na odśrodkowej sile podtrzymującej zapałkę na powierzchni. Zazwyczaj 
zapałka żyje do czasu gdy umrze. Nigdy nie wie ile będzie trwało jej życie. 
Długość egzystencji zależy tylko od niej samej, ale o tym dowiaduje się dopiero 
gdy umiera i patrzy w długi tunel bez końca. Jedyne, co tak naprawdę wtedy 
widzi to ciemność i bezkres nicości. Wtedy zaczyna rozumieć, że nic nie miało 
sensu, więc wszystko zależało od niej. Spokój to wszystko co czuje, i czego nie 
czuje. Zmęczenie wypełnia ją do ostatniej komórki, a zgnilizna codziennego 
życia doprowadza do obłędu. Kontrast między tym co robi i czuje jest tym 
większy, że niepojęty przez nią samą. Dlatego świat jest dla niej 
niezrozumiały, i dlatego ona jest nie rozumiana przez świat. Podstawowym 
składnikiem tego niezrozumienia jest fakt, że świat dąży do zniszczenia 
zapałki, a ona do zniszczenia jego. To dążenie do wzajemnego unicestwienia 
uzmysławia zapałce swą małość wobec ogromnego świata. Świata gdzie dla zwykłej 
zapałki nie ma miejsca.               



-- 
Wysłano z serwisu OnetNiusy: http://niusy.onet.pl