🚀 go-pugleaf

Z cyklu: Mój przyjaciel Grześ
WYNALAZEK


 Mój przyjaciel Grześ siedział w kawiarni przy swoim ulubionym stoliku i
wpatrywał się w blat. Przysiadłem się do niego, ale nawet na mnie nie
spojrzał.
 - Jak tam? - spytałem bez przesadnego zainteresowania.
 Wzruszył ramionami.
 - Masz jakiś kłopot? - moje pytanie znowu zawisło w próżni. Tym razem nawet
nie wzruszył ramionami.
 - No, stary, co się z tobą dzieje?! - zdenerwowałem się nieco.
 Spojrzał na mnie tępo.
 - Wynalazek - powiedział przez nos.
 - Jaki? - spytałem.
 - Mój - mruknął ponuro.
 - Nie działa? - przeszedłem do konkretów.
 - Działa.
 - To w czym problem?
 - Nie zawsze.
 - Co "nie zawsze"?
 - Działa. Nie zawsze. Czasami działa, czasami nie.
 - Aha - powiedziałem domyślnie. - A co to za wynalazek?
 - Zegar - odpowiedział Grześ krótko i zwięźle.
 - Normalny zegar? - poczułem się nieco rozczarowany.
 - Niezupełnie normalny.
 - No więc jaki?
 - Bardzo nietypowy. W zasadzie elektryczny. Mechanizm ma niezbyt
skomplikowany. A co najważniejsze - głośno podaje godzinę. Zazwyczaj męskim
głosem.
 - Jak to możliwe? - spytałem naprawdę zaciekawiony.
 - Nie wiem - Grześ wzruszył ramionami. - Aha - dodał po chwili - czasami
podaje godzinę przez telefon.
 - Przez telefon?
 - Tak. Dzwoni i mówi.
 - Genialne - wyszeptałem z nabożną czcią.
 Grześ uśmiechnął się ponuro. Był to bardzo przykry uśmiech.
 - I co z tego? - spytał.
 Milczałem, czekając na dalszy ciąg. Dalszy ciąg nastąpił.
 - Po pierwsze - Grześ odgiął jeden palec - nie zawsze podaje czas
dokładnie. Czasami tylko w przybliżeniu. Po drugie - odgiął drugi palec -
mam problemy z regulacją głośności. Zupełnie nie wiem, jak to się robi. I po
trzecie - odgiął trzeci palec - w zasadzie działa tylko w nocy. Może to
wpływ wybuchów na Słońcu?
- zasępił się wyraźnie.
 Taktownie milczałem. Grześ też, chociaż mniej taktownie niż ja.
Posiedzieliśmy parę chwil w milczeniu. Wreszcie Grześ wstał.
 - Idziesz już? - spytałem zupełnie bez sensu.
 - Muszę go zdemontować - odpowiedział i ruszył do drzwi.
 - Hej, Grzesiu! - zawołałem za nim. - Czy mogę go obejrzeć?
 Odwrócił się powoli.
 - Jasne - powiedział. Więc ruszyłem za nim.
 Całą drogę do jego mieszkania przebyliśmy w głębokiej ciszy. Winda na
szczęście działała i po paru chwilach byliśmy już w mieszkaniu na dziewiątym
piętrze jednego z wieżowców na nowym osiedlu. Od razu wprowadził mnie do
małego pokoju, w którym stał ów cud techniki dwudziestego pierwszego wieku.
 Jak na cud wyglądało toto dość, powiedziałbym, przeciętnie. Ot, silnik od
pralki, na którego osi zainstalowany był jakiś sprytny mechanizm z
przekładnią i dwoma młotkami. Wszystko to tkwiło w starym cebrze.
 - Jak to działa? - zapytałem podejrzliwie, bo urządzenie swoim wyglądem
przypominało wszystko, tylko nie zegar. Grześ uśmiechnął się pod nosem i
włączył całe urządzenie do prądu.
 Młotki zaczęły walić o ścianki cebra, a straszliwe dudnienie słychać było
chyba na całym osiedlu. Jak oparzony dopadłem do przewodu i wyszarpnąłem
wtyczkę z gniazdka.
 - Czyś ty oszalał, Grzesiu?! - syknąłem ze złością. - Wiesz, która jest
godzina?!
 I w tym momencie zegar... zadziałał. Usłyszałem walenie w ścianę, a po
chwili zrozpaczony męski głos zawył:
 - Panie, jest wpół do trzeciej w nocy!!!
 Grześ spojrzał na zegarek i westchnął.
 - No, sam widzisz... Spieszy się o pięć minut - powiedział i zaczął
demontować.


--
Pozdrawiam serdecznie
Maciej Ślużyński
www.bookcrossing.pl
Uwolnij swoje książki!