🚀 go-pugleaf

powyzsze bylo po pierwsze. niech to bedzie po drugie. i krzyczcie do woli.

Nie chce juz liczyc dni naszej podrózy donikad. Kazdej fali, której
uderzeniem morze ukazuje nam swoja przewage. Kazdego uderzenia serca, które
zwiastuje moje szalenstwo. Kazdej chmury zastyglej groteskowym ksztaltem na
niebie.

Siedmiu juz umarlo a wraz z nimi wiatr. A my, zamknieci na niewielkim
pokladzie, wpatrujemy sie w pusty horyzont, przeliczamy promienie slonca i
nasluchujemy glosów. Nie mozemy wrócic, nie wiem nawet czy chcielibysmy.
Siedmiu juz umarlo, lecz ja jestem silny. Zdazylem juz znienawidzic te moja
sile, która utrzymuje mnie przy zyciu na przekór wszystkiemu i wszystkim.
Zgodnie z wola glosów. Poslusznie zapisuje ich slowa - na drewnie, plótnie,
skórze. Weglem, potem, krwia. Czuje zmeczenie, upal i glód. Podnosze piekace
oczy znad ksiegi i w wychudlych twarzach towarzyszy wyczytuje potwierdzenie
swego losu.

Wylapali nas jak dzikie zwierzeta lamiace zastany lad. Tryby w maszynie zbyt
twarde, by mozna bylo dopasowac je do wzorca. Pojmali nas jednego po drugim,
obcych sobie i swiatu. Liczyly sie tylko historie przelewane na papier,
przekazywane z ust do ust. Wtedy zdawalo mi sie, ze to moja wyobraznia, tak
zywa i bogata, przekazuje mi strzepy obrazów, echa krzyków. Teraz pragne
wierzyc, ze to szepcza do mnie anioly, ze to lopot ich wielkich skrzydel
sprawia taki ból, sprowadza obled. Ze w glebi tego urojenia tkwi jakikolwiek
sens.

Siedmiu juz umarlo, siedmiu wyzwolilo sie. Lecz my wciaz zyjemy a wraz z
nami trzydziesci trzy rózne glosy, trzydziesci trzy opowiesci. Prawdziwe
opowiesci, które nigdy sie nie zdarzyly a które potrzebuja zycia.
Wrzucilismy wiec ich do morza, zachowujac jednak to, co najcenniejsze -
skóry, na których teraz wycinamy i wypalamy slowa. Te jednak szybko sie
koncza i moi towarzysze wkrótce potrzebowac beda nowych kart. Ofiaruje je
im. Mimo, ze tak kurczowo pragne trzymac sie zycia. Moja ksiega jednak jest
juz niemal kompletna. Nic wiecej  nie moge dodac. Wiec zagluszam glos. Bije
glowa w drewno dopóki nie zabarwi sie ono krwia, a oczu nie zasnuje czern.
Zaciskam usta i przeliczam promienie slonca na gladkich grzbietach fal. Wiem
jaki bedzie koniec.

Odnajda samotny statek bez zagli, bezladnie unoszacy sie na morzu. Niczym
pusta lupina orzecha. Ten statek bedzie martwy bardziej niz cokolwiek
innego. Marynarze, jesli zejda na poklad, zejda w milczeniu. Wszelkie glosy
bowiem ucichna, nie bedzie slychac nawet szumu fal. Zobacza czterdziesci
wielkich ksiag - czterdziestu bowiem bylo glupców - z drewna, plótna i skór.
Ich wzrok przesunie sie po literach widocznych na calej powierzchni pokladu.
Wszedzie tam, gdzie byla zdolna siegnac ludzka dlon. Beda patrzyli na jedno
jedyne cialo przybite do ksiegi, na którym wyciete jest jej zakonczenie.
Beda czytac slowa w których zyja glosy. Kapitan wyda rozkaz, by zatopic to
ohydztwo. Nie zostanie on jednak wykonany. Nigdy nie jest - nie zatapia sie
cmentarzy. W ciszy wróca na swój poklad i nikt nie powie ani slowa, dopóki
na horyzoncie bedzie majaczyl cien Statku Glupców. Wiem, ze byly one
wysylane i beda wysylane wciaz. Z kolejnymi glupcami na pokladzie pelnym
glosów. Wiem tez, ze marynarze nie zatopia nigdy zadnego z nich. Wiem, bo
historia jest zamknietym kolem.  Spirala podazajaca w dól albo w góre.
Wiecznie plynaca woda, która oczyszcza, zabija i zsyla w zapomnienie.
Dlatego musielismy przejsc przez ten chrzest. Chrzest wody. By kiedys
powrócic...



---



pozal sie boze

kard