🚀 go-pugleaf

 wszystko zasnute mgłą. latarnie otoczone są kulą bladożółtej poświaty. z
mlecznej powodzi wychyla się tylko czarna jak sadza tafla wody.
 droga wiedzie cały czas prosto. idę, widząc to co może metr lub dwa
przede mną wyłoni się z białego woalu.
 spoglądając za siebie widzę nieznacznie więcej. jakbym przechodząc
rozciął skłębione opary. teraz droga nie wydaje się być tak prostą. widzę
kilka zakrętów mniejszych, jeden całkiem spory.
 wzrokiem wędruję znów przed siebie. akurat w odpowiednim momencie by
ogarnąć z wolna wyłaniający się z mgły zarys postaci. szybka wymiana
spojrzeń. postać przyspiesza kroku. byle szybciej minąć. oddalić się od
potencjalnego zagrożenia.
nie dziwie się. nie każdy jest przyzwyczajony do nocnej włóczęgi po
mieście. odgłos kroków natychmiast wchłaniany jest przez białe kłęby. brak
jest wiatru, a ja mimo to czuję na karku lodowate muśnięcie. rękę, na
chwilę wyciągniętą z kieszeni, ogarnia niesamowity chłód. lepkie, zaborcze
i lodowato zimne palce mgły czule gładzą mnie po twarzy.
 czas ruszać.
 moje kroki dudnią w niesamowitej ciszy. zbliżam się do kolejnej
żółto-białej kuli. gdzieś z przodu zaczyna majaczyć niewyraźny kontur
mostku. dosłownie chwila i już wspinam się po łagodnie wygiętym łuku.
dziesięć, może dwadzieścia kroków wynosi mnie na obszar względnej
widoczności. powracają barwy i dźwięki.
 na wyciągniętej z kieszeni ręce lśni nierówny, jakby wycięty tępym nożem,
sześcian mlecznobiałej mgły.
 uśmiecham się. znów się udało.
 niesamowite uczucie...




pozdrawiam

--
Adaś Marczuk    [ adas@arana.com.pl ]
[ http://adas.arana.com.pl ]    [ 530339 /gg/ ]    [ 7831414 /icq/ ]
*po to człowiek odkrył słowo, by przemilczeć to i owo*   [S.J. Lec]