🚀 go-pugleaf

 "Antek"  napisał news:assr9n$5k9$1@szmaragd.futuro.pl...

Rację mają Ci, którzy odsyłają na pl.hum.poezję, choć nie jest to wiersz IMO
wysokich lotów i dostałby cięgi. A ode mnie takie malutkie punkciki:

1."me" "twe" itp razi archaizmami zupełnie nieuzasadnionymi rytmiką.
2. wiersz jest okropnie przegadany, a słowa "gwiazda" w róznych odmianach
stanowczo za dużo
3. widać że jest to jedna z pierwszych prób poetyckich i poezji w nim
niewiele
4. pokażę kilka momentów, które chętnie jako czytelnik pominęłabym w
odbiorze, jako dopowiedziane niepotrzebnie, w mało frapujący sposób itp.
Wszystko IMO, rzecz jasna.


> jak wielkie orzechy włożone do ciasta
> rozświetlaja [ciach]

[potem kolejno gasną] - coś w tym stylu ?

[ciach]

obraz podniebnego latarnika mógłby byc lepiej zrealizowany i zaistnieć w
wierszu, ale IMO z proponowanych wersów nic nie da się uzyskać.

[ciach]
> niebo jest daleko, ale rozpacz blisko

ta myśl się wyłoniła z otoczenia słabych wersów, ale w takiej formie nie
potrafi się chyba obronić.

[ciaaach]
> dreszcz przeszył ciało, spazm swym wstrząsem duszę koi

jej, za takie zdanie we współczesnym wierszu to tylko udusić ;)

[ciach]

a tu zaczyna się akcja:

> teraz siedzę przed filarem niebios smutny

wrzuć "smutny" za "siedzę"

> i strzegę przestworza co brutalnie zgasły

jednego przestworza, czy wielu przestworzy? "brutalnie" moim zdaniem
przesadzone, powstrzymałabym się tu od jakiegokolwiek przymiotnika. Po
prostu "zgasły"

> i tych parę gwiazd co mi świecą u góry

jeśli "strzegę"  -> przestworza (y) to i "paru"  gwiazd. A wiadomo, że one
świecą, wiadomo, trzeba zakładać, że czytelnik ma podstawową wiedzę o
zjawiskach okołoziemskich.

[ciach, bo imo zbędne]

> za dużo gwiazd [ tu zamieniłabym na "ich"] na niebie zaświeciło [ciach
"twoim"]
> gaszę jedną gwiazdę, drugą, trzecią, powoli


wszystko. co by zostało po takim cięciu (proponowanym jedynie dla celów
zobrazowania komentarza)?

 > jak wielkie orzechy włożone do ciasta
> rozświetlaja
[potem kolejno gasną]
> niebo jest daleko, ale rozpacz blisko
> teraz siedzę smutny przed filarem niebios
> i strzegę przestworzy co zgasły
> i tych paru gwiazd
>za dużo ich na niebie zaświeciło
> gaszę jedną gwiazdę, drugą, trzecią, powoli


w takiej obciachanej formie nadal nie jest to to, co możnaby nazwać
wierszem, dobrym, zachwycającym itp. A gdyby w tym nowym, abstrakcyjnym
układzie zrezygnować z gaśnięcia gwiazd w początkowej części ( czyli 3
wers -> ciach - ale mały żal, bo to moja proteza na czas luźnych rozważań),
a z wersu 6 i 7 ciachnąć wszystko po "strzegę" --> to w końcowej części
pojawiłby się nagle latarnik gwiezdny z pierwotnej wersji, tylko zmutowany
do podmiotu lirycznego.  I oto możliwa wersja, która wprawdzie
katastrofalnie zmienia wymowę tekstu, ale coś tam, jakieś możliwości, być
może obrazuje:

 > jak wielkie orzechy włożone do ciasta
> rozświetlaja

> niebo jest daleko, ale rozpacz blisko
> teraz siedzę smutny przed filarem niebios  [-> może zamiast "filar
nieba" -"firmament"?]
> i strzegę

>za dużo ich na niebie zaświeciło
> gaszę jedną drugą, trzecią gwiazdę
>powoli


Jak widać, zmieniłam w ostatniej strofie ( bo teraz już  wiersz ma strofy)
nieco wersyfikację i szyk. A wszystko to tylko moje wariacje na tekście, nic
zobowiązującego, ani mądrego, bo nie jestem autorytetem.
A poza tym - to wszystko NTG !
 :)

Pozdrawiam i przepraszam, że tak skrótowo, uważam, że początkującym powinno
się nieco przystępniej wyjaśniać tego typu operacje na wierszu. Może rozwinę
w poniedziałek, jeśli zechcesz, jeśli nie będą grupowicze krzyczeć i jeśli
warto.

Krystyna