🚀 go-pugleaf

Witam,
chciałbym poinformować na wstępie Szanownych Grupowiczów, iz nie jestem
zawodowym pisarzem czy też nawet osobą z bogatym warsztatem pisarskim.
Zresztą będzie to zauważalne w moich "wypocinach". Nie mniej jednak
chciałbym na początek wrzucić na listę jeden ze swoich wierszy, napisany
podczas jakiejś zadumy i pod wpływem emocji co zauważalne może zostanie w
treści poniższego wiersza.
W swoim skromnym dorobku mam jeszcze trzy opowiadania, które może w
niedalekiej przyszłości zamieszczę na jakiejś stronie www.


Z góry dziękuję za ocenę, nie zależnie jak krytyczna ona będzie.

pzdrw, Antek


patrzę na me niebo pełne gwiazd rozsianych
świecące punkciki, migocące plamy
jak wielkie orzechy włożone do ciasta
rozświetlaja mroki, oświetlaja miasta
    gaśnie jedna gwiazda, druga, trzecia i czwarta
z niepokojem patrzę na ten cud natury
sięgam ręką wysoko chcąc powstrzymać gościa, który
jak latarnik poranną porą
gasi latarnie będąc podporą
dla swojego miasta
    gaśnie piąta, szósta, teraz siódma zgasła
co się dzieję?
pytam siebie
milknę szybko tłumiąc w sobie wszystko
co przestrzenny wymiar nabrało
niebo jest daleko, ale rozpacz blisko
a u góry coś się znowu stało
    gaśnie ósma, dziewiąta, komuś ciągle mało
przestrzeń ciemnieje, mrok spowija ziemię
ze łzami bezsilności stoję
nie wiem co się dzieje!
miasto, w którym mieszkam znów się cieniem kryje
przestań! - krzyczę
przestań! - milknę
topie swoją twarz w ciepłych palcach dłoni
dreszcz przeszył ciało, spazm swym wstrząsem duszę koi
    gaśnie dwudziesta, trzydziesta, pięćdziesiąta już zgasła
systematycznie jedna za drugą przygasa
aż do stanu gdy już kilka gwiazd zostało
cały cykl się zatrzymał - to co kiedyś grzało
chłodem wieje
burzy mój spokój
niszczy nadzieję
teraz siedzę przed filarem niebios smutny
i strzegę przestworza co brutalnie zgasły
i tych parę gwiazd co mi świecą u góry
patrzę tam z nadzieją, że osobnik, który
zgasił wszystkie gwiazdy na nowo je zaświeci
i me niebo blaskiem zabłyśnie i miasto się oświetli
a tymczasem uczynię moją prawą ręką
ruch, który powstał na mym skromnym niebie
i prośbę twą spełnię i na twoją ziemię
ześlę trochę ciemności
bo zbyt jasno na niej
za dużo gwiazd na niebie zaświeciło twoim
gaszę jedną gwiazdę, drugą, trzecią, powoli