🚀 go-pugleaf

Miał w brzuchu wieloryba.
Niektórym wydawało się to dziwne i zaskakujące, że z pośród wszystkich ryb
jakie pływają po morzach i oceanach w akwariach, słoikach z zalewą octową
lub sosem własnym,
dotknęło to właśnie wieloryba.
Nawet ci, zaskoczeni zgadzali się z opinią, że "miał w brzuchu wieloryba";
musi być mało przekonującym doświadczeniem.
A jednak, a jednak to całkowicie niemożliwe. To kłamstwo absolutne.
Najprawdziwsze na świecie kłamstwo.
Skądinąd, wiadomo nie od dziś, iż nic nie może zaistnieć, dopóki ktoś nie
wpadnie na pomysł, żeby o tym napisać.
Dopiero wtedy rzeczywistość, nawet ta najbardziej nieprawdopodobna, może
zostać nazwana i określona.
Więc "miał" jest, powtarzam, absolutnym kłamstwem i kropka. I tyle.
Mimo wszystko wieloryb rósł i lżyło mu się dostatnio. Do czasu, kiedy
ostroocy japońscy rybacy wbili weń swój harpun i wyciągnęli go na pokład
statku. Jak wielkie było ich zaskoczenie, po rozcięciu wielkorybiego
brzucha, wiedzą tylko oni i przelatujące aktualnie nad statkiem mewy.
Z rozbebeszonego wieloryba wysypały się na pokład dwie tony miału węgłowego.
Kapitan, bardzo mądry człowiek, doszedł do wniosku, że miał przyjemność z
ostatnim żywym egzemplarzem wieloryba kopalnego.
Czyż skromny autor, tytułem epilogu, musi dodawać,
iż wszyscy pogrążyli się w zbiorowym szaleństwie?
Kapitan, wieloryb oraz jego aktualny żywiciel.
Kapitan do dziś biega po ulicach pięknego miasta jo-ko-chamy, zaczepiając
przechodniów, szarpiąc ich zarękawy, poszukuje wyznawców religii pierwotnego
bełkotu niezrozumiałych treści, wyznawców pierwotnego szaleństwa.

Czyż autor musi dodawać?
Nie, po stokroć nie! Winien odjąć!
Po stokroć odjąć.
Amputując słowom treści.
Usłyszeć muzykę duszy.
Niech rzęzi i śpiewa.
Kropka ostateczna.
Stoczyła się całkowicie.
Amen.