🚀 go-pugleaf

Hej,
<ciach>
przeczytałem uważnie. Zaznaczam, że mówię TYLKO o tym fragmencie. Wolisz
dobre czy złe wieści?

Najpierw złe, jak każą podręczniki metodyki nauczania;)

Twój styl jest ogromnie napuszony, ogromnie rozdymany, rozepchnięty.
Niepotrzebnie wprowadzasz tu grafomańsko brzmiące metafory, które potem
rozładowujesz co nieco sprowadzeniem na ziemię. Przykład:
"Zmarzłe miasto przenikało jego ciało chłodem kamieni, z których zostały
zbudowane domy i ulice. "
Ten "chłód kamieni" to jak z Harlequina;)

Dalej:
"Przed czym-że i dokąd uciekał rzeczony Albert Kammus? Będzie to do
okazania."
Dlaczego dotychczas nie spotkałem książki, która zaczynałaby się od
stwierdzenia: "Drodzy czytelnicy! O czymże będzie taż powieść, którą w ręce
swe otrzymaliście i łaskawiście byli ją otworzyć? Przekonamy się o tym
wkrótce już..." Dlatego się tak dzieje, że czytelnik czyta książkę i chce
wiedzieć CO SIĘ STAŁO? Nie pytaj go jak w wypracowaniu, stawiając pytania
wprost. Zresztą - takie pytania nawet w wypracowaniu nie pasują. Zresztą -
wyobraź sobie inną sytuację. Zaczynasz od zdania:
"Albert Kammus uciekał ciemnymi i zimnymi ulicami Wrocławia".
Czytelnik od razu interesuje się kilkoma rzeczami: kim jest Albert? Przed
kim/czym ucieka? Żeby się dowiedzieć, co się stało, jest gotów dać Ci kilka
stron na to, żeby go zainteresować Twoją opowieścią i... postawić kolejne
zagadki. NIC nie zniechęci go bardziej, niż to, że po tym zdaniu zadasz
swoje pytanie.

Jeszcze fragment stylistyki:
"Całkiem dziarsko trzasnęły kości, raz i drugi, gdy przeciągnął
się, a potem poszurał po szaroburym gumoleum do kuchni, by nastawić ekspres
i obserwować jak filiżanka napełnia się z sykiem ciemnobrunatnym,
aromatycznym, gęstym płynem... Sięgnął po pudełko, wytrząsnął zeń Camela,
ścisnął rudy filter ustami i przystawiwszy płomień zapalniczki do papierosa
wciągnął głęboko w płuca ciepły dym."
Pomijam długość pierwszego zdania oraz celowość przyjścia do kuchni tylko po
to, by zobaczyć, jak się filiżanka napełnia kawą. Ważniejsze jest dla mnie
to, że napełniła się płynem... a potem bohater trzęsie pudełkiem... w
wyobraźni widzę KAWY, ale wytrząsa Camela. Hmmmmmmm.... Wystarczyłoby tu
napisać "paczka papierosów"... (i nie mówcie mi, że czepiam się szczegółów.
Właśnie to jest chyba naszym celem, prawda?)

Ostatnia sprawa. Rozumiem, że Twój styl i słownictwo są specjalnym
zabiegiem. Czekam więc na ciąg dalszy, czy będzie mieć to uzasadnienie w
historii. Mówię o tym dlatego, że nie wiem KIEDY dzieje się Twoja fabuła.

A teraz dobre rzeczy. Mimo wszystkich "anty" - czekam na ciąg dalszy. Jestem
ciekaw, jak wybrniesz i CZY wybrniesz z kłopotów, których sobie narobiłeś.

POWODZENIA

Andre

PS. Trochę się rozpisałem, co?;)