🚀 go-pugleaf

LeP napisał:
>...to poproszę więcej opisów ówczesnej Warszawy.

Czy coś w tym stylu?

....
  Na zamkowym dziedzińcu czekał sześciokonny zaprzęg z karocą gotową do 
drogi. Widok monarchy ożywił gwardzistów, zaczęto dosiadać koni. Dwudziestu 
dragonów utworzyło czoło kolumny, tylną straż zamykała grupa konnych 
strzelców którym przewodził hajduk Butzau. Orszak królewski przejechał 
kilkaset metrów Krakowskim Przedmieściem, potem skręcił w Bednarską, uliczkę 
opadającą w dół wiślanej skarpy aż do linii brzegowej Wisły. Z uwagi na 
pochyłość jazdę kontynuowano przy wolno prowadzonych koniach, mimo to liczna 
ich grupa poważnie zakłóciła ciszę spokojnego szlaku. Końskie kopyta 
uderzając w twardą brukowaną nawierzchnię, wydawały dźwięki  zwielokrotnione 
echem odbijanym od zwartej zabudowy budynków, czyniąc hałas który ściągnął 
uwagę wszystkich mieszkańców wąskiej uliczki. Tłumy gapiów wyległy z domów. 
Na dawnej ulicy Gnojowej zobaczyć francuską karetę to niezwykła atrakcja, a 
dzisiejsza wyróżniała się złoceniami i kryształowymi taflami za którymi 
jaśniała okazała sylwetka króla, cała w blasku kolorowej gamy słonecznego 
światła.
     Stanisław August dyskretnie obserwował ludzi których mijał po drodze, 
nie zauważył żadnych powitalnych uśmiechów, czy też innej formy radości 
wyrażającej życzliwość dla osoby panującej. Jego poddani nie reagowali na 
widok monarchy, ciekawość wzbudzały błyskotki które go otaczały. Był 
rozżalony, przecież starał się i upiększał ich miasto, zachęcał też innych 
by czynili to samo, nawet ta Bednarska za jego rządów zmieniła nie tylko 
nazwę, ale i swój wygląd. Jeszcze rok temu wiatry nawiewały tu śmieci z 
pobliskiego wysypiska, a środkiem płynęły śmierdzące nieczystości, dzisiaj 
już nikt nie musiał zatykać nosa, bo ścieki odprowadzał murowany kanał 
wprost do rzeki.
     Z chwilowej zadumy wyrwał go widok piaszczystego brzegu Wisły, tu 
zatrzymano konie, a jeden z hajduków otworzył drzwi i pomógł królowi wysiąść 
z karety. Monarcha spacerował wzdłuż wielkiej rzeki, a wpatrując się w jej 
wartki nurt, rozmyślał o problemach związanych z budową stałego mostu. W 
przeszłości przeprawiano się na drugi brzeg, ustawiając równolegle z nurtem 
duże płaskodenne łodzie nazywane łyżwami, łączono je ze sobą pomostami z 
bali i desek. Przed zimą taką konstrukcję musiano rozbierać, bowiem napór 
pływających lodów zniszczyłby ją doszczętnie.
     Ludziom nie brakowało pomysłów jak usprawnić rzeczną komunikację dla 
Warszawy. Major Jan Jerzy Woyten już trzy lata temu przedstawił Komisji 
Skarbu Koronnego inżynierski projekt na stały kamienny most, ale jego Korpus 
Pontonierów nie otrzymał środków aby go budować. Król tonął w długach, a 
miejskie kasy zionęły pustkami.
     - Trzeba zapomnieć o takich luksusach. - Westchnął monarcha, kończąc 
swój spacer po rozgrzanych piaskach.
--

Dla mnie to szalenie wdzięczny temat do rozpisywania się. Wywołałeś iskrę, 
która kiedyś trafi na podatny grunt. -:))
Ale skoro interesuje cię stara Warszawa, to pewnie wiele o niej słyszałeś. 
Może też podzielisz się jakimś opowiadaniem?

pozdrawiam Irena