🚀 go-pugleaf

Mistrz Stanisław doczekał wreszcie (wielka szkoda, że pośmiertnie) udanej 
adaptacji scenicznej swojego dzieła. Bajki Robotów wystawione w 
prześlicznym, odnowionym Capitolu porwały nie tylko sporą grupę wyznawców 
prozy Lema, ale i licznie przybyłą młodzież, oraz nieopatrznie 
przyprowadzone przez dorosłych dzieciaki (w tym przypadku zawinił widać 
tytuł). Nie nudził się nikt. Starsi dostali inteligentne, alegoryczne 
przypowiastki okraszone dużą dozą Lem'iego humoru, młodsi - całą paletę 
scenicznych sztuczek i gagów. Całość pociągnął niczym lokomotywa Jacek 
Kawalec (tak, tak - ten sam od Randki W Ciemno - heh - przy okazji zwracam 
honor, bo nie lubiłem tego jego telewizyjnego wcielenia i przyćmiło mi ono 
jego wielki aktorski talent)  i to przede wszystkim jemu spektakl zawdzięcza 
ten niepowtarzalny blask, choć prawdę mówiąc, błyszcząc - nie musiał ciągnąć 
za mocno wagonów, bo i reszta dawała nieźle radę (Agata Sasinowska 
(Krystala), Andrzej Deskur (Ferycy), Marcin Kołaczewski (Automateusz), Piotr 
Makarski (Bladawiec), Cezary Morawski (Polifazy)  i Piotr Suzin (Robot). A 
na scenie działo się tyle, że siedząc po środku w trzecim rzędzie (przy 
okazji dziękuję przemiłej pani w kasie za telefoniczne powiadomienie i 
rezerwację) o mało nie nabawiłem się kontuzji kręgosłupa.
Chętnie zobaczyłbym też jak sobie radzi druga ekipa, a zwłaszcza w roli 
Wynalazcy i Wucha odpowiedzialna za scenariusz i adaptację Maria Ciunelis, 
ale do końca roku można o tym zapomnieć.
W każdym razie zabawa przednia, sztuka trzymała szalone tempo (nie wiem czy 
tak było od  dnia premiery, czy trafiłem na tak zwany "lepszy dzień") i ten 
rodzaj świeżości, jaki pamiętam np. z Balladyny Hanuszkiewicza.
Ale to już zupełnie inna bajka...

-- 
P.Lep's