🚀 go-pugleaf

Hi,

Bardzo ładne i prawdziwe opowiadanie. Mówię oczywiście o prawdzie
emocjonalnej. Konstrukcja jest też przemyślana. Zaczyna się rozstaniem a
kończy odkryciem w sobie, jakiejś nowego wymiaru.  Udało ci się opowiedzieć
tę historię bardzo lekko, mimo,  że lekką to ona wcale nie jest.

Jeśli chodzi o formę, to zdania są doszlifowane, pełne, ale nie
przeładowane. Akapitów dużo i krótkie (BTW niedawno wybuchła tu dyskusja,
czy lepiej czytać biblię, czy dialogi.) Mimo to brakuje mi trochę następstw
czasowych:

| Przeczytała tekst. Pokiwała ze zrozumieniem głową.
|Nalała mi pełną szklankę wina.

Ja bym to zrobil tak.

Przeczytał tekst i pokiwała ze zrozumieniem głową. Później nalała mi
szklankę wina.

Sama zdecyduj, co ci brzmi lepiej:

Kolejny zarzut to gramatyka: kołczyła - co to za wyraz?, albo to:
męszczyznę, lub: tałczyłyśmy. Czy to niedociągnięcia, czy jakaś celowa
kontrabanda. W obu przypadkach byłbym na nie.


Last but not least: fakty i obserwacje.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

| Była tak odważna, miała tak płynne, zdecydowane ruchy,
|że zdarzało się, że brano ją za męszczyznę.

Mężczyźni mają ruchy zdecydowane, ale raczej kanciaste. Płynność i
niezdecydowanie to domena kobiet - oczywiście w stereotypach, ale pisząc
ogólnie powołujesz się właśnie na nie.

| - Ile metrów ma ta góra? - zapytałam.
| - Czterdzieści - odparła spokojnie.
| To więcej niż drugie piętro, pomyślałam.

Rudy(a) czy ty wiesz ile to jest czterdzieści metrów? Toż to co najmniej
dziesięć pięter. Może to ma właśnie obrazować kobiecą zdolność
do zamiany rzeczywistości na liczby, ale nawet wtedy nie przemawia do mnie.

Reasumując, bardzo mi się podobało. Podeślij coś jeszcze.

--
Pozdrawiam serdecznie,
Tumor Mózgowicz
UWAGA: Aby odpisać mi bezpośrednio usuń pierwsze U z adresu e-mail.