🚀 go-pugleaf

"Adam Podstawczynski" <adam@english.w3.pl> wrote in message
news:slrnaun28o.bo.adam@adam.astral.lodz.pl...

> Hę, nigdy ja ani żaden znajomy nie odczuł wstydu z tego, że coś chce
> napisać. Pamiętam, jak w podstawówce pisaliśmy nawet w zeszytach
> opowiadania SF na polski, potem w klasie czytaliśmy je na głos, a
> jeszcze przed lekcją -- sobie wzajemnie na korytarzu. Cieszyliśmy się,
> że wpadliśmy na rewelacyjne pomysły, o których nie wiedzieliśmy, że
> użył ich już dawno i Heinlein, i Asimov, i Lem. Żadnego strachu przed
> pisaniem nie czułem, a tylko nie wiedziałem jaki dziecinny jestem (i
> pewnie wciąż nie wiem).

A to mnie akurat bardzo cieszy. Ja pamietam z czasow szkolnych raczej
wstydliwie ukrywane wiersze kolegi z klasy, ktore gdy dostaly sie w
niepowolane rece innych kolegow staly sie powodem wysmiewania go na forum
publicznym.
Pewnie kwestia pokoleniowa -- jak ja chodzilam do szkoly to nikomu sie
raczej nie snilo zeby na polskim s-f przerabiac.
Dobrze, ze sie zmienia.

>
> Ale czy to czasem nie przypomina trochę kółek dla kucharzy-amatorów?
> Pytam bez ironii, pytam naprawdę, bo w Stanach nie byłem. Czy to nie
> jest trochę taki spęd ludzi, którzy uczą się nie tyle pisać, co
> poprawnie składać zdania? Czy po takim kursie czasem nie wychodzi się
> ze znajomością poprawnego opisania człowieka z perspektywy żabiej, ale
> bez umiejętności wykorzystania pozyskanego narzędzia dla wyrażenia
> zamysłu? O ten brak zamysłu się boję. Ale może boję się niepotrzebnie,
> bo to tylko domysły.

Zamyslu nikt czlowieka nie nauczy jesli sam go nie ma, ale takie kursy tez i
nie maja takiego celu: ucza warsztatu i pokazuja mnostwo pisarskich
mozliwosci. Mysle ze dla tych co maja zamysl, talent, iskre boza czy jak to
zwal, nie straca na warsztatach, tylko zyskaja. A ci, ktorzy zamyslu nie
maja -- tez nic nie straca -- jesli lubia pisac i sprawia im to
przyjemnosc -- przezyja fantastyczna przygode, moze cos odkryja w sobie,
jakas nowa prawde o sobie samych -- nie koniecznie jako o pisarzach.


>
> No i ta pozytywna atmosfera... to chyba nikomu nie może pomóc. A w
> czym może przeszkodzić oberwanie po twarzy raz tu raz tam? Pamiętaj,
> mowa o zawodach pisarskich, nie zawodach miłosnych (pun unintended ;).

To zalezy jakie sie ma podejscie do literatury -- ja uwazam ze to jest
fantastycznie jak czlowiek czuje potrzebe pisania, wyrazania siebie w
pismie. I dlatego nie rozumiem tego -- jak to sie mowi -- pedu do "gaszenia"
ludzi na starcie. Wynika to moze z tego, ze ja wszelkie proby pisarskie
uwazam za pozytywne i nawet gdy gniotowate -- dopoki sa autentyczne i pisane
z potrzeby wewnetrznej, a nie 'pod publiczke'.
Po prostu nie uwazam literatury za twor, ktorego czystosci nalezy za wszelka
cene strzec.

*adela*
--
http://out-of-season.blog.pl
http://kobietytworza.w.interia.pl/home.html
I'm not disorganised; I'm polychronic.
"I argue very well. Ask any of my remaining friends. I can win an argument
on any topic, against any opponent. People know this, and steer clear of me
at parties. Often, as a sign of their great respect, they don't even invite
me." --Dave Barry