🚀 go-pugleaf

Po krótce: książka opowiada o dziejach czworga nastoletnich chłopców.
Fragment jest poniżej.





Bartek chciał poszukać drogi powrotnej, ale jedyne, co na tym zyskał, to pół
godziny marszu i to, że zgubił się jeszcze bardziej.

Na pół zdenerwowany, a na pół zdesperowany usiadł pod wysoką sosną. W lesie
było już całkiem ciemno. Bartek czuł, jak ogarnia go zmęczenie. Wiedział, że
zaraz zaśnie. Ale równocześnie czuł się jakoś inaczej. W końcu wszystko było
inaczej, jakieś orki i inne stwory ciągle atakowały. W ogóle nie wiadomo, co
i dlaczego się działo. Bartek jednak czuł, że nie o to chodzi. Wiedział, że
mimo wszystko jeszcze coś jest nie tak. Nękany takimi właśnie myślami
zasnął.

Kiedy się obudził, świtało już. Z pewnością jednak nie był tam, gdzie
zasnął. Leżał w łóżku. Właściwie trzeba by to nazwać łożem. Pościel
pachniała jakąś dziwną, ale niezwykle przyjemnym i odświeżającym aromatem.
Nad nim rozciągał się przejrzysty baldachim, zapewne z jedwabiu. Ściany
pokoju w którym się znajdował były przystrojone kotarami, tak, że pokój
sprawiał wrażenie, że nie ma w nim ścian. Wszystko było w odcieniach świeżej
zieleni. Spoza tych delikatnych kotar prześwitywało światło dnia, bardzo
dobrze oświetlając pokój. Jedwabne zasłony były jednak ustawione tak, iż nie
można było określić, gdzie znajdują się okna. Pojedyncza kotara była co
prawda bardzo cienka, ale na ścianach było porozwieszanych kilka warstw.

Nic więc dziwnego, że Bartek nie przejął się tym, że nie obudził się tam,
gdzie zasnął. Z natury do większości rzeczy w życiu podchodził na luzie,
wręcz olewająco, a co dopiero mówić, gdy obudził się w tak przyjemnym
miejscu. Jego radość stała się jeszcze większa, gdy do pokoju weszły trzy
młode dziewczyny. Bartek wprost przepadał za dziewczynami, a teraz wyglądało
na to, że jest gościem trzech i to w dodatku bardzo ładnych.

Dziewczyny były do siebie podobne. Wszystkie wysokie, z jasnymi, niemal
białymi, rozpuszczonymi włosami sięgającymi poniżej ramion, dużymi,
zielonymi oczami. Wszystkie miały jasną cerę, a jako całe ubranie, coś w
rodzaju długiego szala, zrobionego z materiału podobnego do tego, którym był
obłożony pokój i łoże wraz z baldachimem. Był jasnozielony i przejrzysty.
Dziewczęta były nim owinięte wokół ramion, potem owijał je lekkimi falami aż
do bioder, po czym luźno spływał sięgając kostek.

Dziewczęta zrobiły na Bartku niemałe wrażenie. Kiedy weszły, ten akurat
siedział na łożu i rozglądał się po pokoju.

-Witaj! - powiedziała dziewczyna stojąca pośrodku. - Czy wypocząłeś
wystarczająco?

-O taaak! - wykrzyknął Bartek i zrobił niezwykle rozradowaną minę.

-A czy życzysz sobie czegoś?

-Noo. Czy ja wiem. - Bartek zrobił się trochę zakłopotany. - To. Czy możecie
i powiedzieć, co ja tu robię i kim wy jesteście?

-A czy nie chciałbyś najpierw czegoś się napić i zjeść?

-Noo. Tak, jeśli można, od dość dawna nie jadłem.

-Tak też myślałam.




-- 
Serwis Usenet w portalu Gazeta.pl -> http://www.gazeta.pl/usenet/