🚀 go-pugleaf

"bogdan.p" schrieb:
> 
> "Prywatna Klinika Dla Psychicznie Niezorientowanych" - białe
> litery na czerwonej tabliczce. Brak tylko orzełka w
> koronie - pomyślałem. Przez małe okienko przy wejsciu musiałem
> podać kilka informacji - nazwisko, po co, jak długo.
> Niewielka osóbka, starsza farbowana blondynka, w szarym czymś
> porowadziła mnie na koniec jednego z trzech nieskończenie
> długich wąskich korytarzy bez drzwi bocznych. "tutaj musi
> pan poczekać" powiedziała i oddaliła się bez pośpiechu.
> Czekałem więc przed różowymi drzwiami na końcu korytarza,
> a czas ciągnął się jak guma do żucia. "Jak długo można?",
> nie wytrzymałem, "to przecież jest nienormalne", zapukałem
> nieśmiało. Zapukałem drugi raz, i nacisnąłem klamkę.
> Prawie się przestraszyłem - przede mną, w dużej, wyłożonej
> drewnianą klepką sali, w wielkim kręgu, sunęło kilkanaście
> osób. Jedna za drugą. Dosłownie "sunęły" na filcowych
> kapciach muzealnych. Słychać było tylko oddechy, szelest
> białych kitli, w które były ubrane, i delikatny szum
> filcu na wypolerowanej klepce.

Niesamowite widowisko - szczególnie, że każda z osób poruszała 
się, w inny, całkowicie swoisty sposób, zachowując przy tym 
jednolity rytm całego ciągu. Od razu rzucił mi się w oczy 
łysawy mężczyżna, który imitował marsz żołnierski. Wymachiwał 
wysoko rękoma i szurał nogami w taki sposób, że od pasa w górę 
- mógłbym przysiądz - znajdował się na defiladzie przed kremlem.
Poza tym był on jedyną osobą, która zwróciła na 
mnie uwagę, jeżeli to tak można nazwać. Facet nie odwracał 
ode mnie wzoku, gapił się bezczelnie wytrzeszczonymi oczyma
puszczając od czasu do czasu oczko. Zaraz za nim brunetka 
w średnim wieku tańczyła walca, jej imaginarny partner był 
od niej o co najmniej dwie głowy wyższy i co czwarty krok 
deptał jej po palcach. Dalej szedł zamyślony filozof, 
potem człowiek-lokomtywa, galopujący jeździec, kot i parę 
innych figur. W środku kręgu tkwił nieruchomo, odwócony 
do mnie plecami jegomość, również, w białym fartuchu i 
filcowych kapciach. Już chciałem zamknąć różowe drzwi 
gdy usłyszałem moje nazwisko. "Pan Pędzisz?", mężczyzna 
na środku sali odwrócił się z uśmiechem. "Witam, proszę" 
zachęcił mnie gestem do wejścia. Kiwnąłem głową, 
odczekałem przerwę miedzy nałogowym palaczem a boxerką 
i czmychnąłem do środka. "Dzieńdobry, ja..." - "Szszsz!" 
przerwał mężczyzna, kładąc palec na ustach. Liczył, widziałem, 
że liczył gdzieś do dziesięciu, po czym klasnął w dłonie 
i wskazał na żołnierza. Obydwaj zamienili się miejscami.
Przy czym gość ze środka zaczął imitować kierowcę rajdowego.
"Dień dobry" - przywitał się żołnierz podając mi rękę 
- "jestem Dr.Szczeciński, zapewne myślał pan, że..." - 
uśmiechnął się znacząco - "wszyscy tak myślą, taaak, 
ale to tylko takie ćwiczenie, dokształcające, że tak 
powiem" z lewej 
kieszeni kitla wyciągął parę filcowych bamboszy -
"Proszę. Zresztą, czyż istnieją całkowicie normali?
i ja wiem i pan wie, że nie. no! gotowy?" - 
kiwnąłem głową wślizgując się w drugiego kapcia - 
"Dostanie pan pokój we wschodnim skrzydle, z duszą!, 
lubi pan się duszować?" - "uuuu" zawyła lokomotywa  
- "Proszę o dyscyplinę" krzyknął doktor - 
"Ależ ja tutaj przyszedłem tylko w odwiedziny. 
Moje nazwisko Pędzisz, przyszedłem odwiedzić moją ciocię 
Zofię Krempińską" - odparłem 
"A tak, tak"- przytaknął doktor - "miałem przyjemność. 
Taaaak" - popatrzył na mnie i podrapał się po brodzie.
"Piżama własna jest?" - zapytał
"uuuuuu" zawyła lokomotywa

bogdan.p