🚀 go-pugleaf

"Prywatna Klinika Dla Psychicznie Niezorientowanych" - białe 
litery na czerwonej tabliczce. Brak tylko orzełka w 
koronie - pomyślałem. Przez małe okienko przy wejsciu musiałem 
podać kilka informacji - nazwisko, po co, jak długo.
Niewielka osóbka, starsza farbowana blondynka, w szarym czymś 
porowadziła mnie na koniec jednego z trzech nieskończenie 
długich wąskich korytarzy bez dźwi bocznych. "tutaj musi 
pan poczekać" powiedziała i oddaliła się bez pośpiechu. 
Czekałem więc przed różowymi dzwiami na końcu korytarza, 
a czas ciągnął się jak guma do żucia. "Jak długo można?", 
nie wytrzymałem, "to przecież jest nienormalne", zapukałem 
nieśmiało. Zapukałem drugi raz, i nacisnąłem klamkę.
Prawie się przestraszyłem - przede mną, w dużej, wyłożonej 
drewnianą klepką sali, w wielkim kręgu, sunęło kilkanaście 
osób. Jedna za drugą. Dosłownie "sunęły" na filcowych 
kapciach muzealnych. Słychać było tylko oddechy, szelest
białych kitli, w które były ubrane, i delikatny szum 
filcu na wypolerowanej klepce.

bogdan.p