🚀 go-pugleaf

Hi,

> Hiehiehie, mieliśmy tu taka dyskusję o grafomanii kiedyś. I mniej więcej
to
> tego wniosku doszliśmy, że grafomania to niepohamowana potrzeba
tworzenia;)

Coś w tym jest. Wydaje mi się, że kamieniem probieryczym odróżniającym
grafomanię od pisania (nie literatury, po prostu pisania) są słuchacze.
Jeśli znajdują się ludzie, którzy chcą czytać to, co z ciebie się dobywa, to
pewnie nie jesteś grafomanem. Tak mi się przynajmniej wydaje, choć pewnie
zaraz ktoś na mnie skoczy z własną definicją.

> A poważnie - wiem, że pisarz nieczytany to żaden pisarz. Tym niemniej...
> Nie przesadzałbym z tym przymusem:)

Pewnie masz rację. Może bardziej upodobanie.

> >  jak wtedy, gdy obudził się i zobaczył przy łóżku dziewczynkę.To
> > była córka właściciela. Poznał ją od razu. Nie mogła mieć więcej niż
> > jedenaście lat. Dwa blond warkoczyki z kokardkami na końcu, oplatały
> > nieproporcjonalnie dużą, dziecinną głowę. W dłoni trzymała dziwny
> > przedmiot.
> > Usiadł na łóżku i, okrywając się kołdrą, wyciągnął po niego rękę.
> > - To właśnie wypadło tacie - powiedziała. - Pan jest studentem, więc
> > pomyślałam, że...

>Czemu takie krótkie zdania?
Tak właśnie lubię opowiadać: krótkimi zdaniami. Każdy robi to inaczej. Ja
właśnie tak.

>Co to znaczy "dziwny"?
To faktycznie niedociągnięcie, ale, tak jak mówiłem, ten tekst powstał ad
hoc i nie jest fragmentem żadnej większej całości.

Pozdrawiam serdecznie,
Tumor Mózgowicz
UWAGA: Aby odpisać mi bezpośrednio usuń pierwsze U z adresu e-mail