🚀 go-pugleaf

Pierwszą grą w jaką grałem na Atari 800XL kolegi było: "Bruce Lee". Graliśmy 
na dwa joysticki. Jeden grał Bruca a drugi Bola.
Potem kupiłem swoje Atari 65 XE i ta gra była ulubioną. Na początku nie 
udawało mi się bez oszustw przejść całej gry do końca suchą stopą. Zacząłem 
kombinować z "nieśmiertelnością". Za pomocą własnoręcznie napisanego 
disassemblera szukałem w programie instrukcji która modyfikuje licznik "żyć" 
i udało mi się ją zablokować. W ten sposób doszedłem do końca gry, a wcale 
to nie było takie proste, bo aby przejść jakieś pomieszczenie bez wpadki, 
trzeba było czasem setki prób.
Potem jak doszedłem do wprawy i zapoznałem się niebezpieczeństwami 
czyhającymi na gracza, udało mi się przejść już oryginalną wersję, w której 
były do dyspozycji chyba tylko 3 "życia".
A tak na marginesie, to uważam że większość gier miała tyle pułapek, 
niebezpieczeństw i różnych często losowych sposobności do utraty życia, że 
normalny śmiertelnik nie był w stanie jej przejść. Dziwiłem się, dla kogo są 
pisane te programy? Chyba tylko zawodowy tester gier, grający 8 godzin 
dziennie.  Wiele gier po rozpoczęciu i niemożności przejścia przez 
początkowe etapy, zniechęcało mnie do dalszej zabawy narażało na powstanie 
kompleksów. A przecież nie byłem jakąś komputerowo-graczową łamagą.