🚀 go-pugleaf

Z sentymentem czytuję wysiłki w przypominaniu sobie różnych spraw związanych 
z obsługą małego Atari.
Proponuję temat DOS-ów. Dlaczego było ich tak dużo? Dlaczego nie wystarczał 
jeden, a dobry?
Różne DOS-y obsługiwały różne gęstości zapisu na dyskietce i miały różne 
zdolności do obsługi różnych TURBO.
Z tego co pamiętam DOS-y dzieliły się na takie, które obsługiwane były w 
sposób "tabelkowy" lub "menu" i takie, które obsługiwane były edycyjnie, jak 
DOS w PC. Zajmowały one różne długości obszaru pamięci i z tego względu nie 
wszystkie programy mogły z danym DOS-em współpracować. Zależało to od tego, 
gdzie zaczynał się w pamięci kod programu. Niektóre programy pozwalały na 
powrót do DOS-a (nie każdego), a niektóre uruchomione z DOS-a niszczyły jego 
obszar i powrót kończył się resetem,  SELF TEST-em lub zawieszeniem. To 
denerwowało mnie szczególnie, bo traciło się mnóstwo czasu na ponowne 
wgrywanie DOS-a.
Pamiętam że najczęściej używaną kategorią programu były kopiery. Dzięki nim 
między innymi można było robić porządki na dyskietkach i tworzyć zestawy: 
DOS + program który z nim współpracował. Pamiętam że był jakiś taki ulubiony 
przeze mnie kopier, który pozwalał na zaznaczenie w katalogu kilku plików na 
raz i skopiowanie ich hurtem, ale za to sam on pracował pod jakimś mało 
uniwersalnym DOS-em, z którego nie dało uruchomić się kopiowanych programów. 
Więc żeby sprawdzić skuteczność kopiowania, trzeba było resetować komputer 
(wyłączyć i włączyć) wgrać sprawdzany program z poprzedzającym go DOS-em, 
potem znów resetować wgrać tamten DOS i znów kopier do nowych operacji. 
Straszna czarna magia.

Darkac