🚀 go-pugleaf

>
> Pamiętam tamte emocję... jednak przynajmniej ja nie idealizuję.

A ja jednak idealizuję. To jest jak kula u nogi.

> To pod wieloma sprawami była straszna bieda, gdzie wygłodniałym
> rzucono jakby kilka plasterków salami...

To fakt i zapewne to spowodało, że to Atari było dla nas takim przeżyciem,
które tak wtedy stało się taką częścią naszego życia, że pamiętamy to tak
dobrze (i wspominamy) aż do dzisiaj.

> Np. ile radości się miała z pierwszego "znośnego" monitora

Tia, zielony Neptun lub Wela - to była "wypas" (mówiąc dzisiejszą nowomową).

> do komputera kiedy porównując do tego co mam teraz można
> by to tylko określić jako "makabrę".

Podobnie jak grafika gier z Atari, przecież jakby dzisiaj ktoś trzeźwo na to
spojrzał to by powiedział, że byliśmy strasznie prymitywni skoro z tego
powodu nie spalismy po nocach. O pisaniu w Basic już nie wspominam, dzisiaj
dopiero mamy: wielozadaniowość, wątki, tcp/ip, grafika wielkiej
rozdzielczości w milionach kolorów, pamięć wiekszą z 10000 razy,  i milion
innych rzeczy, które by się nawet nie śniło. Np to, że cały software świata
z Atari zmieściłby się dzisiaj na jednym pendrive za 50 złotych i jeszcze by
miejsca zostało.

> I ile miałbym zdrowsze
> oczy gdybym miał od razu taki monitor jak dzisiaj...

Może tak, może nie. Wzrok i tak słabnie z wiekiem (mimo, że nie noszę
okularów, już zaczynam to zauważać, że nie widzę tak idealnie jak kiedyś).