🚀 go-pugleaf

On 2011-04-11, Mike <niemam@asd.ppl> wrote:
> On 04/10/2011 11:46 PM, RadoslawF wrote:
>> Dnia 2011-04-10 23:15, Użytkownik Mateusz Ludwin napisał:
>>> Czy ktoś może mi wytłumaczyć, dlaczego w trybie planar możliwy był
>>> scrolling
>>> płynniejszy niż na PC? Chodzi o zrównoleglone kopiowanie z kilku
>>> bitplanów
>>> jednocześnie?
>>
>> Dzięki kościom graficznym i dostępie przez nie do pamięci CHIP.
>> Dawało to prawie 0,5 lub 1MB (A500) pamięci graficznej więc
>> mieściło się sporo ekranów i skrolling był płynny.
>> Na PC karty graficzne miały pamięci na dwa góra trzy ekrany.
>>
>>
>> Pozdrawiam
>
> Na miłość boską, co za bełkot.
> Ale od początku (a właściwie od końca).
>
> PC jako standard w tamtych czasach oznaczał kartę VGA.
> Karta VGA miała 256kb pamięci. Dla takiego sprzętu tworzono gry.
>
> Albo z lenistwa, albo z braku wiedzy twórcy na PC uczepili się trybu 13h 
> (320x200x256) jak rzep psiego ogona.
> Podejrzewam, że wygoda oraz liniowy dostęp do pamięci przeważył.
> Było łatwo, szybko i przyjemnie, ale niekoniecznie ładnie.

Wiesz, alternatywą były tryby 16-kolorowe, które miały straszliwie porąbany
dostęp do pamięci.

> Karta VGA oferowała tryb pracy zwany 'mode x'. Zalet cała masa. Można 
> było zaadresować całą pamięć karty. Utworzyć wirtualne okno, płynny 
> scrolling oraz statyczną "ramkę" na spodzie ekranu. Utworzenie trybu 
> 320x240 było możliwe co oznaczało normalny (tzn. kwadratowy) pixel.

Chodzi ci o ręczne stworzenie nowego trybu poprzez zapisy do rejestrów VPT?
Bo "gotowego" takiego trybu nie było w standardowej VGA. Z adresowaniem
pamięci też nie tak hop-siup, w tym pierwszym megabajcie były przewidziane
zakresy adresów dla karty graficznej i tego się zmienić nie dało (przynajmniej
jeśli chodzi o "czystą" VGA). Dlatego całą zabawa z oknami i stronnicowaniem
pamięci przy SVGA.

Poza tym z VGA był taki problem, że wszystkie operacje trzeba było przepchnąć
przez magistralę ISA, która demonem prędkości nie była.
Teoretycznie blittera można było zastąpić kontrolerem DMA, ale i tak wąskim
gardłem byłą szyna.
Tak naprawedę dopiero PCI i przejście w tryb 386 rozwiązało sprawę i można
było normalnie zaadresować całą pamięć karty, w dodatku z rozsądną szybkością.

> Wspomniany 'mode x' wymagał specjalnego adresowania pamięci.
> Niestety programistów chyba to przerażało i pozycji wykorzystujących 
> wspomniany tryb powstało niewiele. Kinka pinballi i produkcje ze studia 
> x-land (adventures of robbo, electroman, heartlight).

> Należy też wspomnieć o magicznym vsync. Płynny scorlling bez tearing'u 
> wymaga vsync'a. Ale co zrobić jak w zależności od karty (i monitora) 
> mogliśmy pracować w warunkach od 55 do 85Hz. Gra miała chodzić 
> szybciej/wolniej?

Ale to akurat nie problem. Problem jest taki, że nie przepchniesz całej
pamięci graficznej przez ISA na vblank-u, po prostu czasu braknie.
Praktyczna prędkość przesyłu to było jakieś 2MB/sek.
Tu po prostu Amiga zjadałą PC-ta na śniadanie, bo nawet "wolna" pamięć
chip to była rakieta.

-- 
Konrad Stępień