🚀 go-pugleaf

> Rozwiązanie Haskellowe, chociaż korzysta z funkcji wbudowanych, daje jednak możliwość zozumienia tego, co się dzieje pod spodem.

Słuszna uwaga. Ale Mathematica ma inne cele. To nie jest narzędzie dla ludzi, którzy chcą wiedzieć, co się dzieje, tylko raczej co się stanie. Omawialiśmy to już w okolicy open-source. Przy użyciu funkcji EditDistance Mathematica daje odpowiedź na pytanie, jaka jest odległość między wektorami w jakiejś tam mierze.

> Prosta sprawa - zmodyfikuj rozwiązanie w Mathematice tak, żeby koszt zamiany elementu wynosił 2 a nie 1.

Pytanie jest fair i odpowiedź (również fair) jest taka: sam sobie policz. Możesz w Wolframie. Zaletą Wolframa jest to, że ma 5000+ gotowych odpowiedzi; nie jest jego wadą to, że nie wszystkie (nieskończoność!) odpowiedzi są gotowe - bo w ostatecznym porównaniu i tak jest lepiej, niż w językach, gdzie wszystko trzeba wyklepać ręcznie.

> To też jest interesujące: czy algorytm Levenshteina napisany w Mathematice będzie działał równie szybko jak ten wbudowany?
> Czy może ten wbudowany został zaimplementowany w C?

Dobre pytanie. Nie wiemy. Co więcej, nawet gdybyśmy się dowiedzieli, to w kolejnej wersji produktu może być inaczej. I nawet nie chodzi o język implementacji, ale również o takie sprawy jak automatyczne wykorzystanie dostępnej równoległości albo specjalnego sprzętu obecnego w systemie. Również w tym sensie Mathematica jest narzędziem wysokopoziomowym.

> W każdym razie zagadka "najkrótszego kodu" w Mathematice rozwiązana.
> Każdy może wyciągnąć swoje wnioski.

Tak. Wniosek jest taki, że statystycznie w Mathematice trzeba napisać najmniej kodu. To jest odpowiedź na zupełnie praktyczne pytanie kogoś, dla kogo komputer jest narzędziem pracy.

> Bardziej taka analogia, że wystawiamy w wyścigu biegaczy i motocyklistów.
> Raczej nikogo nie zdziwi, że motocykliści dojadą szybciej na metę. Ale raczej nie wnioskowałbym stąd, że kondycja motocyklistów jest lepsza.

Ale osoba zamawiająca pizzę ma gdzieś kondycję gościa, który z dumą przynosi wystygniętego kapcia, i to jeszcze jak już wszyscy goście sobie poszli.

> Funkcja "append-map" wymaga, żeby przekazana do niej funkcja zwracała listę.

I w ten sposób zaprzeczasz swoim wcześniejszym pretensjom, że żeby coś tam zrozumieć w Wolframie, to trzeba znać działanie jego funkcji a może nawet trzeba przeczytać dokumentację. Z nazwy "append-map" nie wynika, że oczekuje list. Mapowanie ogólnie, zgodnie z nazwą, mapuje elementy. A tu proszę, xyz-map oczekuje listy.

> Jeżeli masz jakieś pytania na temat mojej osobowości, to lepiej zapytaj

Nie da się. W tym zakresie nikt nie potrafi się sam zdiagnozować, muszę więc polegać na swoich (subiektywnych) odczuciach.

> W tym kontekście, jeżeli miałbym mówić o "wyższości czegoś nad czymś", to bym powiedział, że wkład Johna McCarthy'ego w rozwój informatyki był moim zdaniem większy od wkładu Stephena Wolframa

Ależ nikt nie twierdzi inaczej. Ba, nawet Wolfram nie twierdzi, że ma jakikolwiek wkład w rozwój informatyki, on się raczej eksponował w innych obszarach. Natomiast to, że w celu ułatwienia sobie pracy w tych innych obszarach napisał program, który potem równolegle rozwinał się jako użyteczny produkt, jest niewątpliwie osiągnięciem, zarówno inżynierskim, jak i biznesowym.

-- 
Maciej Sobczak * http://www.inspirel.com