🚀 go-pugleaf

  666 pisze:
> Przede wszystkim zwykle trzeba było najpierw włączyc tryb DMA w BIOSie komputera (domyslnie chyba zawsze było PIO).

zależało to od konkretnej płyty głównej. raczej domyślnie większość 
miała automatyczne wykrywanie dysków i tryb ustawiał się na UDMA. pewnie 
tylko stare płyty dla 486 i może p1 mogły mieć inaczej.
niemniej jednak nie ma to związku z obsługą dysku przez w98, bo on sobie 
spokojnie wykrywał dysk, nawet jak w biosie dysk nie był widoczny.


> 
> W98se spokojnie obsługuje 80GB, a wiecej nie sprawdzałem.

w98 obsługuje dyski do 137GB. jeśli już, to ograniczeniem był bios. 
pierwszy dysk, z którego startował system z oczywistych przyczyn musiał 
być widoczny w biosie. pozostałe dyski mogły być dla biosu niewidoczne, 
a win98 i tak je wykrywał.
poza tym jaki związek z tematem ma to stwierdzenie, chyba że chodziło ci 
o sterowniki. Zauważ, że np. to iż windows ma wbudowane sterowniki wcale 
nie oznacza, że są one najlepsze. Tak np. jest z kartami graficznymi w 
windows xp. Można pracować na wbudowanych, ale można też wgrać 
sterowniki do karty inne niż te wbudowane i od razu widać różnicę.

Teraz sterowniki do chipsetów płyt głównych instaluje się często 
automatycznie, ale w czasach PII i PIII i win98 nie zawsze producent 
płyty głównej dostarczał z nią sterowniki do chipsetu. Windows się na 
takiej płycie instalował i dało się pracować, ale np. w przypadku 
chipsetów intela wgranie sterowników ściągniętych z ich strony i 
zainstalowanie na win98 dawało niekiedy sporego kopa komputerowi i 
"poprawiało" wykrywanie urządzeń na płycie głównej. Między innymi 
właśnie pozwalało windowsowi 98 "zobaczyć" model dysku i zainstalować 
odpowiedni sterownik zamiast tego mało wydajnego "generic".

Pozdrawiam


-- 
Artur Grdeń
mega @ work