🚀 go-pugleaf

Marcin 'Qrczak' Kowalczyk wrote:

> Dla mnie to jest naturalny sposób przerwania dowolnej
> kombinacji zagnieżdżonych pętli, bo jest niezależny od sposobu
> implementacji pętli

Do bani.
Problem w tym, że wyjątek rzucony wewnątrz pętli nie ma żadnego związku 
z tym, co przerywa. Tylko pewna konwencja (w sensie względnego położenia 
throw oraz bloków try/catch czy ich odpowiednika) może zapewnić (?), że 
przerwiesz dokładnie te pętle, które faktycznie chcesz - to jest słabe i 
widać to np. przy przenoszeniu/kopiowaniu kodu w inne miejsce programu. 
Po prostu miejsce rzucenia wyjątku i miejsce jego łapania nie mają 
*żadnego* związku z pętlami ani tym bardziej z ich kombinacją. Dokładnie 
to samo co goto, tyle że bez użycia słowa "goto". A nawet gorzej, bo 
przeniesienie kodu z goto w inne miejsce programu spowoduje błąd 
kompilacji, jeśli nie przeniesz tego razem z właściwą etykietą docelową, 
natomiast pętla z rzuceniem wyjątku takiego "ograniczenia" nie ma:

try
{
     for (...)
         for (...)
             for (...)
             {
                 if (something)
                     throw loop_breaker();
             }
}
catch (loop_breaker const &) {}

Co się stanie jeśli przeniosę albo skopiuję dwie wewnętrzne pętle gdzie 
indziej? Gdzie sobie ten wyjątek poleci?

Najlepsze rozwiązanie jakie do tej pory widziałem to etykiety pętli. W 
C/C++ mogłoby to wyglądać tak:

outermost_loop:
for (...)
     for (...)
         for (...)
         {
             if (something)
                 break outermost_loop; // <-
         }

Od goto (i wyjątków) różni się tym, że instrukcja przerywająca i 
przerywana pętla są ze sobą ściśle związane. Nie da się po prostu 
przesunąć etykiety "outermost_loop" w inne miejsce (np. dalej od pętli), 
bo to natychmiast spowoduje błąd kompilacji.
Od wyjątków różni się dodatkowo tym, że nie można tego schować w funkcji 
wywołanej w pętli, ale akurat nie uważam tego za wadę.


-- 
Maciej Sobczak : http://www.msobczak.com/
Programming    : http://www.msobczak.com/prog/